Advertentie

Mensen van goede wil

Onlangs kreeg ik na een aankoop een mail met de vraag om mee te werken aan een consumentenbeoordeling voor dat product. Ik ben een constructief-kritische consument, dus ik zeg ja.

Door Christl Joris, voorzitter van Etap, Agoria, Flanders Investment & Trade en het Rode Kruis Vlaanderen

Ik loop door de korte digitale bevraging en kom bij de knop ‘verzenden’.  Naast die knop staat de ietwat gekke vermelding dat ik kennis neem van, en me akkoord verklaar met, de ‘Algemene Voorwaarden’ vooraleer ik mijn commentaar verzend (dus: mijn puntenscores en mijn ja-en neen-antwoorden op hun vragen).

Wie leest ‘Algemene Voorwaarden’ echt? Ik niet. Ik open ze soms wel even, maar ben al snel ontmoedigd door het dikwijls lang en moeilijk leesbaar proza en meestal wil ik ook echt de dienst of het product in kwestie, dus klik ik al snel ‘gelezen en voor akkoord’.  Niet altijd verstandig, ik weet het.

In dit geval doet men beroep op mijn ‘goodwill’. Met welke voorwaarden zou ik dan akkoord moeten gaan? Ik word wantrouwig en begin te lezen. Ik vat het voor u samen: ‘Ik sta al mijn rechten op mijn commentaar af aan het bedrijf dat de bevraging organiseert.  Zij kunnen het al dan niet gebruiken, geheel of gedeeltelijk publiceren voor eeuwig en acht dagen. Ikzelf mag het niet doorverkopen aan anderen, en blijf aansprakelijk voor beledigende of anderszins laakbare elementen in mijn tekst.’

Het resultaat van deze kennisname? Weg goede wil. Ik sluit de bevraging en verzend mijn commentaar niet.

Is dit gewoon het ondoordacht toepassen van het auteursrecht en intellectuele eigendoms-principes  (principes die in de tekst ook worden vermeld)? Zit hier wijsheid in, of geld? Of is dit een uiting van de verdwazing die ontstaat in de huidige sfeer van algemene voorzichtigheid, vrees voor aansprakelijkheid en de waanidee dat procedures en regels ons de mogelijkheid geven om te allen tijde een paraplu open te trekken en verantwoordelijkheid door te schuiven?

Wat als op een dag  ETAP in zijn algemene verkoopsvoorwaarden schrijft ‘dat wij geen verantwoordelijkheid kunnen opnemen voor de al dan niet schandalige activiteiten die zich afspelen in de door ons efficiënt verlichte ruimtes’? Vanaf dat moment wantrouwt u elke sensor die wij inbouwen, en u glimlacht en annuleert de verkooporder. In elk geval zal uw vakbond die beslissing van u vragen, want misschien duidt dit op een intentie voor een al dan niet ongeoorloofde controle?

Domme ‘algemene voorwaarden’, ondoordachte ‘disclaimers’ of eindeloze combinaties van parafen, handtekeningen en met de hand geschreven ‘gelezen en goedgekeurd’ op (bank)documenten. Ze maken ons kritiekloos eerder dan kritisch, wantrouwig en risico-werend eerder dan  verantwoordelijk. Ze maken dat we op zoek gaan naar het detail en daardoor het doel en het overzicht uit het oog verliezen. Ze creëren geen meerwaarde, tenzij voor de consultants of advocaten die in de kleine lettertjes elementen kunnen vinden voor een betoog ‘voor’ of ‘tegen’.

De handtekening van de chef van de chef. Hoe deze bron van zinloze administratie stoppen? Kan humor helpen?

In plaats van ‘gelezen en goedgekeurd’ schrijven voorzitter en CEO vanaf 2014 ‘niet gelezen wegens te lang’ en eventueel voegen we daar onze eigen algemene voorwaarden aan toe: ‘wegens het beledigend karakter van de veronderstelling dat wij de tijd zouden hebben om dit nogmaals te lezen, en dat we dus zonder het te hebben gelezen het beter zouden weten dan de verantwoordelijke en competente medewerkers die ons dit voorleggen na het zelf te hebben bestudeerd, onderschrijven we gewoon en met één handtekening dat zij dit hebben gelezen en goedgekeurd, en dat dit voor ons prima is.’

De tekst is wat langer dan de traditionele nieuwjaarswens, maar misschien dat we daarmee de wereld toch ook een beetje verbeteren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud