Advertentie

Micromanagement heeft afgedaan

Misschien is het slechts mijn perceptie, maar mij valt op hoezeer de jongste jaren meer en meer gehamerd wordt op leiderschapskwaliteiten van topmanagers. En dat geheel los van de managementcapaciteiten en van de concrete bedrijfsresultaten die geboekt worden.

Door Caroline Ven, gedelegeerd bestuurder van het Ondernemersplatform VKW

De val van Didier Bellens indachtig is het duidelijk geworden dat goede bedrijfsprestaties en een dito dividend op zich niet meer volstaan om een positie als topman veilig te stellen.

De zelfgenoegzame hero-leider heeft meer en meer afgedaan. Empathie en luisterbereidheid worden belangrijker. Het moet iemand zijn die het brede kader schetst, maar de mensen rondom hem de kansen en de ruimte biedt om het zelf waar te maken, soms met vallen en opstaan.

Helemaal verwonderen hoeft dat niet. Mensen zijn steeds beter geschoold. Nieuwe media geven niet enkel veel meer transparantie en inzage, maar ook een luide stem aan alle stakeholders, via sociale media. Daarmee kunnen omgaan vergt een andere, open houding. Betutteling en eigengereidheid door de leidinggevenden, die het allemaal wel beter zullen weten, krijgen op die manier geen kans. Wel wordt een duidelijke visie verwacht van de leider, zodat het kader helder is.

Zouden we die conclusie ook niet meer moeten toepassen op het beleid van ons land? We zijn daarin niet steeds consequent. Terwijl we zelf in onze werkomgeving meer ontplooiingsruimte opeisen, verwachten we bij ad-hoc-problemen, of het nu gaat om mobiliteit, fiscaliteit of veiligheid, telkens van onze beleidsmakers dat zij onmiddellijk specifieke maatregelen nemen om het euvel te verhelpen. De daden- en profileringsdrang van politici brengt uiteraard ook met zich mee dat daar vaak welwillend wordt op ingegaan.

Het resultaat is dat we geconfronteerd worden met een lappendeken van wetgeving en regelgeving met meer uitzonderingen dan algemene regels. Want, voor elke oproep een maatregel. Dat micromanagement met voor elk wat wils brengt heel wat complexiteit en inefficiënties met zich mee. Zie de omvang van de zogenaamde fiscale uitgaven die nu aan het licht komen. Alle belastingaftrekken en -verminderingen samen zijn goed voor 59 miljard euro, terwijl onze totale belastingopbrengsten slechts 100 miljard uitmaken.

Over het arbeidsmarktbeleid kan hetzelfde gezegd worden. Hoeveel soorten lastenverminderingen en loonsubsidies allerhande bestaan er wel niet met uiteindelijk hetzelfde doel: de enorme loonkosten verlagen en zo meer kansen op werkgelegenheid bieden? Er heeft zich een ploeg experts over moeten buigen om dat allemaal in kaart te brengen, met een rapport van 349 pagina’s als resultaat.

De mogelijke verlaging van de btw op elektriciteit als dé concurrentiekrachtmaatregel in het gezamenlijke overleg tussen de verschillende overheden in dit land, is een ander onrustwekkend voorbeeld. Het staat haaks op een holistische visie op het energiebeleid, laat staan dat die maatregel de essentie van ons concurrentiekrachtprobleem zal oplossen.

Ik kan alleen maar de hoop uitdrukken dat we, net zoals in het bedrijfsleven, ook op politiek vlak meer en meer toepassing gaan vinden van het nieuwe leiderschap. Het micromanagement heeft afgedaan. Meer van hetzelfde zal niet meer volstaan. Het zou goed zijn opnieuw tot een duidelijke, gedragen visie te komen waar we met dit land naartoe willen, welk soort samenleving we wensen en hoe we de bevolking opnieuw de ruimte geven om het zelf waar te maken.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud