Luckas Vander Taelen

In Brussel strijdt de vereniging Le Droit de Rouler et de Parquer op alle mogelijke manieren tegen het terugdringen van de auto in de stad.

Dat zo een groepering überhaupt bestaat, zegt wel wat over de dubbelzinnige verhouding van sommige Brusselaars met hun wagen. En dat op een moment dat er geen eind komt aan een reeks ongevallen waarvan voetgangers het dodelijke slachtoffer zijn.

Een jaar geleden werd een jonge journaliste van De Standaard doodgereden door een racer in haar straat in Schaarbeek. Twee weken geleden werd een Roemeense vrouw weggemaaid door een 19-jarige chauffeur die langs rechts over het fietspad twee wachtende auto’s voorbijstak. Dat zijn geen ongelukken, dat is doodslag.

Tussen die twee dramatische gebeurtenissen ligt een groot aantal ongevallen met zwakke weggebruikers. Vanuit de grote emotie ontstaan verontwaardigde buurtcomités die politici ter verantwoording roepen. Die beloven verbetering, en dan gebeurt er niets

Want ook toen een paar maanden geleden een oma met twee kleinkinderen werd aangereden op de Lambermontlaan, volgden geen ingrijpende maatregelen. Omdat het verkeerslicht stuk was, had ze het erop gewaagd via het zebrapad de drukke laan over te steken. Later werd geconstateerd dat wat verder een snelheidsmeter al meer dan tien jaar niet werkt. Belangrijke instrumenten voor de veiligheid van de voetgangers waren buiten dienst. Blijkbaar had niemand zich daar druk over gemaakt.

Het is niet overdreven te stellen dat het om gevaarlijk schuldig verzuim van de overheid gaat. Want op diezelfde Lambermontlaan reed een tijd later een auto een vader met zijn twee fietsende kinderen aan. Een van de kinderen hield er een lange revalidatieperiode aan over.

Her en der zal een politicus zijn medeleven betuigd hebben, maar daar blijft het meestal bij. Nog altijd is repressie bij onverantwoord gedrag in het verkeer vrijwel onbestaande. Als blijkt dat een bij een ongeluk betrokken chauffeur niet onder invloed was, mag die na verhoor meestal vertrekken. Dat was ook het geval in Koekelberg, waar de doodrijder naar huis mocht. Een hele tijd later wordt hij dan voor de rechter geroepen. Tegen dan is de emotie gaan liggen en zal de dader, die zichzelf ook als ‘slachtoffer’ zag, er waarschijnlijk met een werkstraf van af komen.

Een politiek van zero tolerance is vooral bij Franstalige politici ondenkbaar, zeker in verkiezingstijd.

Na het ongeluk in Koekelberg zou het gevaarlijke kruispunt met paaltjes veiliger gemaakt worden. Zo worden wegpiraten aangepakt: met plastic paaltjes. Het is wachten tot die aan flarden gereden worden. Het Gewest hoopt met een sensibiliseringscampagne hardrijders op betere gedachten te brengen. Een politiek van zero tolerance is vooral bij Franstalige politici ondenkbaar, zeker in verkiezingstijd.

De overgrote meerderheid van de Brusselse chauffeurs respecteert de regels. Maar steeds meer wegpiraten maken het verkeer onveilig. Omdat die niet worden bestraft, wordt hun onaanvaardbaar rijgedrag meer en meer de regel. Een duidelijke visie om dat probleem aan te pakken bestaat niet. Dat in de zes politiezones tegen overtreders niet gelijk wordt opgetreden, maakt de chaos alleen maar groter. Bovendien zijn er spanningen tussen de gemeenten en het gewest. Toen staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) trajectcontrole in de Leopold II-tunnel wilde invoeren, verzette de voormalige burgemeester van Koekelberg zich daartegen.

Opvallend was dat het dodelijke ongeval in Koekelberg veel minder aandacht kreeg in de Franstalige pers dan in de Vlaamse. Le Soir bracht pas na vier dagen een klein bericht. Net als toen Brussel werd geconfronteerd met stijgende onveiligheid, hebben lokale politici en journalisten dezelfde vreemde neiging om verkeersongevallen, hoe dramatisch ook, als fait divers te zien die nu eenmaal bij het leven in de grootstad horen. Wie daar anders over denkt, wordt snel beschuldigd van Brusselbashing, zeker als het protest van Vlaamse kant komt.

Ik begrijp nog steeds niet waar het gebrek aan liefde voor Brussel zit als je verontwaardigd bent over roekeloze chauffeurs. Het zijn de politici die levensgevaarlijk rijgedrag blijven tolereren die de uiteindelijke verantwoordelijken zijn voor de dodelijke ongelukken in Schaarbeek of Koekelberg. Zij hebben hun stad tot een Far West gemaakt waar een straat oversteken levensgevaarlijk is.

Lees verder

Tijd Connect