Ode aan den troep

‘Eerst ben ik gaan lopen, maar ze pakten me op voor desertie. Dan heb ik me zo gedragen dat ze me zot verklaarden. Ze voerden me naar de psychiatrie. Ik kwam tussen de echte gekken terecht. Toen mocht ik naar huis. Definitief.’ Marcel Vanthilt genoot nog na van zijn heldendaad in ‘Hautekiet’ op Radio 1. De aanleiding voor het interview was ‘Den troep’, een zesdelige reeks op Canvas die het leven van de dienstplichtige in de schijnwerpers zet.

COLUMN De blik van Bourlon

Meer dan 1 miljoen Vlaamse jongens vervulden na de Tweede Wereldoorlog hun legerdienst, tot twintig jaar geleden de dienstplicht werd opgeschort. In ‘Den troep’ vertellen miliciens hun mooiste verhalen. Voor velen was het een ervaring die hun karakter vormde, misschien zelfs hun leven veranderde…

Bob, een oude scoutsvriend, was een van hen. En ik ook. Bob heeft een snor en zag er vroeger al geknipt uit als militair. Maar zijn legerdienst was een rampzalige ervaring. ‘Ze namen er uw identiteit af’, stak hij van wal. ‘Je was een nummer. En die beroepsmilitairen waren tirannen. Ze vierden hun frustraties bot op ons. De meesten hadden trouwens een drankprobleem.’ Hij was niet meer te stoppen. ‘75 frank per dag kregen we, uitbuiting ja! Gevangenen hadden het beter. Voor mij was het leger verloren tijd!’

‘En, geen leuke anekdotes?’ probeerde ik voorzichtig. Hij dacht na. ‘Ja! Toen de kogels op waren moesten we PANG! roepen bij het schieten.’ We hadden leut.

‘En? Bij u was ’t weer geweldig zeker?’ vroeg Bob argwanend. ‘Ja, het viel mee’, zei ik voorzichtig. ‘Een naamloos nummer zijn bij de opleiding, dat schiep een enorme band in onze groep. Ik koos trouwens voor KRO, reserve-officier. Vijf maanden duurde mijn opleiding. Harde fysieke proeven, ontberingen. Ik heb zelfs honger geleden. Daarna opnieuw eten was een unieke ervaring in mijn leven.’

‘Hoho!’ Bob lachte. ‘Hoe romantisch!’ Ik ging verder. ‘Ik heb in het leger geleerd wat discipline is, en respect voor elkaar. Weet je hoe we onze strepen als officier behaalden? Iedereen was één dag verantwoordelijk voor het hele peloton kandidaten. Het resultaat van het peloton die dag was je persoonlijke puntenaantal. De dag erop was iemand anders aan de beurt en jij weer gewoon kandidaat. Dat gaf een ongelooflijke groepsdynamiek. Daar heb ik geleerd wat leiding geven is, niet op school.’

Bob hoorde het in Keulen donderen, maar ik gaf niet op. ‘Als officier kreeg je gouden strepen op je schouder. Dat gaf een enorme boost. Maar aan het eind van je legerdienst gaan die strepen eraf. Zo jong en leren los komen van je functie, van je titel, is dat niet mooi? Op een dag overkomt het ons allemaal, Bob.’

Stilte. Bob trok grote ogen en begon over iets anders. We dronken nog een laatste glas en Bob vertrok, de nacht in. ‘Je haalt uit alles evenredig wat je er zelf hebt ingestopt’, riep ik hem nog na, maar mijn woorden waaiden weg in de wind.

Nu maar hopen dat Marcel Vanthilt ze leest. Misschien stopt hij wel met kwaken, zoals het kikkerkoor in het blijspel van Aristophanes, toen Dionysus een luide scheet liet.

Hans Bourlon is CEO van Stduio 100

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud