Advertentie

Positivo

©Saskia Vanderstichele

‘U blijft een positivo’, zei de televisiepresentator een beetje monkelend aan het eind van het studiogesprek en hij bedankte me vriendelijk voor mijn bijdrage. Ik moet zeggen dat hij me enigszins verweesd achterliet, daar in die gloeihete televisiestudio.

Door Saskia Van Uffelen, Digital Champion en CEO van Bull

Het adjectief ‘positivo‘ klonk betuttelend, ja zelfs wat meewarig. Alsof ik uit een soort van naïviteit altijd maar het goede in de dingen zie en niet stilsta bij de achterkant van de medaille. Het gesprek ging over vrouwen aan de top van het bedrijfsleven en ik rondde af met te zeggen dat vrouwen én mannen die op de juiste plek zitten, op het juiste moment, het verschil kunnen maken. En dat gendergelijkheid niet altijd een doel op zich hoeft te zijn. Een boodschap van vertrouwen en moed in barre tijden.

Wel ja, laat mij dan een positivo zijn. Als ik de de balans opmaak van het afgelopen jaar, waarin ik als Digital Champion geprobeerd heb om een bijdrage te leveren aan de digitale agenda van Europa en als CEO hard gewerkt heb om mijn bedrijf in stabiel vaarwater te houden, dan kan ik twee dingen doen. Ik kan mij verschrikkelijk opwinden over de dingen die niet gelopen zijn zoals ze moesten lopen, over mensen die niet deden wat ze hadden moeten doen, over politici die niet uitgevoerd hebben wat ze hebben beloofd, over de economie die niet gegroeid is zoals ze zou moeten groeien. Dan zou ik hier vandaag als een verbitterde bedrijfsleider, moeder, echtgenoot mijn kerstkalkoen aansnijden en hopen dat het volgend jaar beter zal gaan.

Maar ik kan ook gelukkig zijn met de dingen die wèl goed liepen. Met die grote verwezenlijkingen die we als land, samenleving, economie hebben gerealiseerd, en die ons stilaan uit het moeras van de economische crisis trekken. De stimulerende voorbeelden van jonge, innoverende ICT-bedrijven die het maken over de hele wereld. De inspirerende verhalen van Belgische captains of industry die met hun ervaring andere bedrijven moed en ideeën geven. De onvoorstelbare energie die Eurocommissaris Neelie Kroes op haar gezegende leeftijd blijft pompen in de digitale economie. Om maar iets te noemen, want ik kan zo nog een tijdje doorgaan.

Maar ik werd vooral warm van die hele kleine, maar moedgevende stapjes voorwaarts die ik in mijn directe omgeving heb waargenomen. Een meisje van twaalf dat me bedankt omdat ik haar stimuleer om te houden van de technologische ontwikkelingen die ons omringen. De leraar wiskunde die een app heeft ontwikkeld om zijn leerlingen te motiveren hun rekenoefeningen te maken. De Franstalige uitgever van schoolboeken die, tegen de stroom in en ondanks een gebrek aan overheidssteun, toch probeert voetje voor voetje dichterbij een digitale lesomgeving te kruipen. Mijn werknemers die in een onverwachte expressie van solidariteit ode brengen aan een plots overleden collega. Of mijn zoon die na - af en toe - hard zwoegen een onderscheiding heeft behaald op zijn kerstrapport.

Ik weiger om mee te huilen met de wolven in het bos, om mij te laten beïnvloeden door het discours van de doemdenkers in dit land. Daarom ook was ik zo blij met het ijzersterke getuigenis in Terzake van Claire Tillekaerts die, zelfs op één van de meest kwetsbare momenten in haar leven, een boodschap van hoop de wereld in stuurde. Die heel terecht uitriep dat we niet beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben en hoe we fier we wel niet mogen zijn op wat we als land, als economie, als samenleving in huis hebben. Op economisch, artistiek en sportief vlak.

Ik deel ook haar verontwaardiging over zij die klaar staan met de sabel om de mensen die met hun verwezenlijkingen boven het maaiveld uit komen, neer te maaien. ‘Laten we trots zijn over wat we bereiken en stoppen met elkaar af te breken’, riep ze uit. Terwijl ze zelf amper bekomen was van het vreselijke lot dat haar dochter heeft moeten ondergaan. Il faut le faire.

Ik zal ook in 2014 blijven pleiten voor het kleine geluk, voor het welzijn van mijn medewerkers, voor het respect voor de grenzen aan onze veerkracht, voor het evenwicht tussen hard werken en oeverloos genieten, voor het behoud van de hoop in alles wat we ondernemen. Als u me daarom een positivo noemt, dan is dat maar zo. Ik zal deze titel dragen als een geuzennaam, en er nog fier op zijn ook.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud