Voorzitter FOD Sociale Zekerheid

Wie wil blijven geloven in de maakbare, rationele mens leest best niet te veel evolutietheorie. Want al snel bleek de trotse jager-verzamelaar een trieste prooi-aaseter, die als hij een enkele keer op rijk dood voedsel stootte, er zich tot kotsens toe aan te goed deed. Die aandrang blijkt na duizenden jaren menselijke evolutie en bijbehorende aanwas van uitpuilende voedingsrekken niet echt weggewerkt te zijn. Kijk maar naar de explosie van fitnessruimtes, waar mensen zich uitsloven om de extra kilo’s eraf te krijgen die ze straks weer vlot bij-eten.

©BELGA

Met onze tolerantie is het niet beter gesteld. De evolutiebioloog Jared Diamond heeft ons met ‘Zwaarden, paarden en ziektekiemen’ wel attent gemaakt op de dunheid van het vliesje dat culturele aanvaarding heet. Maar echt voorbereid op de omvang van het migratieprobleem in de westerse wereld zijn we niet. De politieke pagina’s van vrijwel alle westerse kranten zeggen alles. Nooit is migratie zo’n heikel politiek probleem geweest als nu.

Barack Obama, de grootste weifelaar die het Witte Huis ooit heeft gehuisvest, komt na zes jaar met een aanpak van illegale migratie die zelfs door zijn eigen partij niet wordt gesteund. De Britse premier David Cameron, die er door zijn machistische en onhandige gemanoeuvreer bijna in slaagde de Schotse nationalisten aan hun voordien onmogelijk gewaande onafhankelijkheid te helpen, loopt de migratievoorstellen van UKIP achterna in een tempo dat zelfs de atleet Mo Farah hem zou benijden.

En nu is ook de Zweedse minderheidsregering - na drie luttele maanden - gevallen omdat er geen steun komt van de centrumpartijen, nochtans een normaliteit in de Scandinavische landen. Centrumrechts durft geen afstand te nemen van extreemrechts, dat een veel strenger migratiesysteem eist. Deze eeuw is voor de Scandinavische landen een bitter ontwaken uit de droom van het tolerante noorden. Voordien keek men van daarboven hoogmoedig neer op landen als Frankrijk, met een Front National dat in 2002 tot de laatste ronde van de presidentsverkiezingen doordrong. Of op België, na zijn Zwarte Zondag. ‘Dat is bij ons onmogelijk’, zei men me in Aarhus, waar ik in 1993 op de terugweg na het congresdiner drie Afrikaanse mannen door een groep skinheads in elkaar zag worden geslagen. Toen ik bij het ontbijt vroeg of dat geregeld gebeurde, was het antwoord dat ik te veel moet hebben gedronken, want dat zoiets ondenkbaar was in Denemarken. Nu bepalen de Dansk Folkeparti, de Zweedse Democraten en de Ware Finnen het politieke kader in het Hoge Noorden.

Meningsverschillen over migratie worden te snel teruggebracht tot links en rechts. In nagenoeg elke editie van The Economist, het Britse weekblad dat zich tot doel stelt het liberale gedachtegoed van Adam Smith blijvend te verdedigen, vind je een pleidooi voor vrije migratie, niet zelden gelardeerd met hoogstaande studies over het enorme economische voordeel. Maar er is geen bevolking ter wereld die daar ook maar enig geloof aan hecht. Ook in ons land - zowel in Vlaanderen als in Wallonië (weer een cliché minder) - wordt het aantal migranten zwaar overschat en worden de gevolgen voor de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid, unaniem en alle studies ten spijt, als zwaar belastend omschreven.

Nooit gedacht dat een centrumrechtse regering zo’n onwankelbaar geloof in vijfjarenplannen zou ontwikkelen.

George Friedman, de baas van Strategic Forecasting, dat talloze regeringen en Fortune 500-bedrijven adviseert, toonde aan dat alleen landen die actief openstaan voor migratie de economische wind in de zeilen hebben. Hij onderzocht ook welke landen daar succesvol in zijn. Dat blijken lege landen die veel ervaring hebben met migraties en die een deel van hun nationale trots ontlenen aan het telkens weer slagen van integratie. De Verenigde Staten, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland zijn volgens Friedman goedgeplaatst. Dik bevolkte landen als België, waar de aanblik van een meisje met hoofddoek voor velen een onaanvaardbaar straat- en schoolverschijnsel is en waar nachtwinkels schadelijker voor de gezondheid worden geacht dan bedrijfswagens, bengelen helemaal achteraan in het lijstje.

Voor de regering-Di Rupo was het economische herstel van ons land de eerste prioriteit. Maar nooit werd zelfs maar gedacht aan economische migratie, ondanks het enorme groeipotentieel daarvan. De electorale schrik was te groot. De moed om tegen het reptielenbrein - doodsbang voor ziektekiemen - in te gaan was even klein als bij Obama, Cameron en de Zweedse centrumpartijen.

Ook de regering-Michel zet alles op alles voor economische groei. Maar ook zij zal geen initiatief nemen om economische migratie te bevorderen.Want het staat niet in Het Regeerakkoord. Terwijl elk bedrijf wendbaarheid en voortschrijdend inzicht in marktwerkingen nastreeft, zweert Michel bij het Heilig Boek van de Regeringsvorming. Nooit gedacht dat een centrumrechtse regering zo’n onwankelbaar geloof in vijfjarenplannen zou ontwikkelen.

Nitin Sawhney met 'Immigrant'

Also heavily advertised in the local newspapers in Delhi / That they are encouraging for people to come down here and work / And then we went to the embassy and they showed us / Kew Garden pictures and pictures of the various parts of England / That it is all that beautiful and everything is just right / And that's what we just applied for the voucher.

Frank Van Massenhove is voorzitter van de FOD Sociale Zekerheid. Hij schrijft deze column in eigen naam.

Lees verder

Gesponsorde inhoud