Rijk der inefficiëntie

Innovatie-ondernemer en partner nexxworks

De grootste vraag voor het bedrijfsleven is of we terug willen naar dat ‘oude’ normaal van voor de pandemie.

‘We mogen ons niet te snel in het rijk der vrijheid wanen’, orakelde viroloog Steven Van Gucht vorige week in deze krant. Ik vrees dat hij overschot van gelijk heeft. De hamvraag zal zijn of we het wel als echte ‘vrijheid’ zullen ervaren.

Premier Mark Rutte maakt de coronapas verplicht in Nederland voor café en restaurant. De Amerikaanse president Joe Biden beveelt dan weer een verplichte vaccinatie voor elke overheidsmedewerker, ambtenaar en iedereen die in het bedrijfsleven wil meedraaien. Dat voelt meer als dwang dan als vrijheid.

De vraag is maar hoelang de coronapas nog zal gelden als het ticket naar het rijk der vrijheid.

De vraag is maar hoelang de coronapas nog zal gelden als het ticket naar het rijk der vrijheid. Wie de situatie in Israël een beetje volgt - het land was een pionier wat betreft massale vaccinaties - weet dat het vaccin afneemt in effectiviteit. Acht maanden na de prikken moet je daar opnieuw aan de boostershots. Met andere woorden, je ‘gouden ticket’ naar het rijk der vrijheid heeft een serieuze vervaldatum. Met die Israëlische les zullen we binnenkort ook hier lang en hard moeten nadenken over de volgende stappen op vlak van vaccinaties, boosters en coronapassen 2.0.

Als we niet oppassen, kan dat in mijn ogen leiden tot een gigantisch rijk der complexiteit. Voka-voorzitter Wouter De Geest pleitte onlangs voor het afschaffen van de ‘regulitis’ om het bedrijfsleven de echte vrijheid om te werken terug te geven. Gelukkig mogen vanaf nu de bouwvakkers weer allemaal samen in de ‘camionette’ om naar de werven te rijden.

Meer volk samen in een busje, daar kan ik alleen maar blij om zijn, want helaas zijn de files helemaal terug. Ik keek echt uit naar fysieke meetings: lekker weer mensen zien. Tot je weer ellendig lang staat aan te schuiven op de E40 of de Antwerpse ring. De stroom mensen die weer staan aan te schuiven omdat ze liever in hun autootje zitten dan samen met anderen in de trein, worden niet gelukkiger, vrees ik. Als ik rond mij kijk in de file, zou ik er eerder het label ‘rijk der frustratie’ op plakken.

Koffietje

Dan pas besef je hoe efficiënt die onlinemeetings wel waren. Voor een fysieke meeting om 9 uur in hartje Brussel moet je een doctoraat in advanced logistics hebben om in te kunnen schatten hoe lang het aanschuiven, parkeren en aanmelden zullen duren. Dat was in ons ‘rijk van onvrijheid’ iets makkelijker. Je kon tot twee minuten voor je Zoom- of Teams-meeting nog even een koffietje halen, een sanitaire stop inlassen of de kat eten geven.

Waar je vroeger al blij was om drie fysieke meetings per dag te kunnen volgen, deed ik online makkelijk het dubbele.

Daar zit volgens mij de grootste vraag voor het bedrijfsleven: willen we wel terug naar dat ‘oude’ normaal van voor de pandemie? We mochten niet op café, maar veel werknemers hebben wel genoten van hun vrijheid bij het thuiswerken. Niet iedereen natuurlijk. De bouwvakkers en arbeiders hadden niet de luxe om aan telewerk te doen. Het zijn de lezers van deze krant die vooral de opportuniteit hadden om achter hun scherm thuis te werken, met hun comfortabelste pantoffels aan.

We waren soms bekaf als we ‘s avonds van achter onze computer kropen, maar het was wel verdomd efficiënt. Waar je vroeger al blij was om drie fysieke meetings per dag te kunnen volgen, deed ik online makkelijk het dubbele. Soms heb ik het gevoel dat we weer in het ‘rijk der inefficiëntie’ beland zijn.

De keuzes die we als samenleving, en als bedrijfsleven maken, zullen bepalen of het echt een ‘rijk van de vrijheid’ wordt. De pandemie was een opwarmertje, het echte experiment begint nu.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud