Voorzitter FOD Sociale Zekerheid

Naar het schijnt denken alle mensen dat de zomers vroeger beter waren. De evolutie selecteerde mensen uit met een geest die het geheugen verplicht het negatieve weg te selecteren. Maar ik heb het stiekeme spel van mijn hersenen niet nodig om die welbepaalde zondag in 1970 te herinneren als een wonderbaarlijke zomerdag met een diepblauwe lucht waarin de zon alleen onschuldige magrittiaanse wolkjes tolereerde en een spelerig briesje toeliet om haar stralende licht zo uitgekiend uit te waaieren tot het van alle weiden wiegende Van Goghs maakte. Die dag, en die dag alleen, lag Zerkegem niet in West-Vlaanderen maar ergens diep in de Provence.

Frank Van Massenhove, voorzitter FOD Sociale Zekerheid

©IMAGEGLOBE

Na het middageten, zoals steeds op zondag door papa zelfgekweekte kip met frieten, reed ik met mijn bleekblauwe fiets zonder versnellingen tussen het wiegende tarwe op het door elke Zerkegemnaar gekend padje achter het OLV-kapelletje naar De Scheure, dat volgens de statuten een gewone jeugdclub in Roksem was, maar voor ons 16-jarigen de hemel op aarde. De stichter, een jonge twintiger uit het Brusselse met een blitse Britse pa, had het idee in Soho opgedaan: gin and tonic (toen al), psychedelische kleuren (wisten wij veel dat de hippiedroom vorig jaar in Altamont totaal ontspoord was) en muziektracks van langspelers (niet de bubblegum die de hitlijsten begon te ontsieren).

Nog niet goed binnen - ik had zelfs nog niet kunnen vaststellen of Zij er was - schoot de stichter op mij af. Of ik wilde draaien want hij had een afspraakje. De muziek mogen kiezen waar ik zo vol van was maar waar ik nooit van mijn leven het geld zou voor hebben, was niet minder dan een godsgeschenk. En de goden blijven me goedgezind. Zij was er. Meer nog: ze kwam opvallend voor de discobar dansen. Iets later kwam ze ‘Nights in White Satin’ aanvragen, een nummer waar ik anders een bloedhekel aan had. Na een paar noten kwam Zij me uit mijn dj-hok halen en schoven we zeven minuten over de dansvloer.

En zo kwam het dat ik, rond zessen het weggetje naast ons huis oprijdend, niet eens de combi opmerkte en totaal verrast was in de keuken mijn mama, papa en twee gendarmes aan te treffen. Toen ze van de koffietafel bij een van hun vele vriendenkoppels waren teruggekomen, bleek een raam van de veranda ingeklopt. Het hele huis was dooreengehaald. Nog voor ik van mijn verbazing - Een inbraak? In Zerkgem? - was bekomen, moest ik met een van de gendarmes mee naar de combi voor vragen zoals hoeveel zakgeld ik kreeg of ik dat wel genoeg vond, en waar ik die middag was geweest.

Het unheimliche gevoel dat vreemden aan je spullen hebben gezeten, is maar heel traag uit ons huis geschoven.

Later, in bed, voelde ik me even miserabel als vier jaar eerder, toen peppee was gestorven. Natuurlijk stak het dat iemand me voor een dief hield, maar het diepe ongeluk kwam door het verlies van de heilige ongenaakbaarheid dat het ouderlijk huis me, zonder ik me daarvan eerder bewust was, altijd had gegeven. Je voelde aan alles dat ook mijn mama en papa een vreselijke klap hadden gekregen door de inbraak. Niet dat er veel was gestolen of dat ze dingen van emotionele waarde kwijt waren. Maar het unheimliche gevoel dat vreemden aan je spullen hadden gezeten - mama heeft alles twee keer afgewassen - is maar heel traag uit ons huis geschoven.

Vandaag, in ons zonnige vakantieverblijf, overvalt me dat gevoel in al zijn zwaarte. Ik lees dat er ingebroken is in het huis van Gwendolyn Rutten. Je ruikt de ontzetting over het ontheiligen van het warme nest in haar tweet. Wie het meemaakte, weet wat het met je doet. Naar dat soort empathie is het vruchteloos zoeken bij de klootzakken die vonden dat politici ook wel eens mogen voelen wat gewone mensen dagelijks doormaken. De evolutie gaat blijkbaar niet altijd even zorgvuldig te werk met dat negatieve.

Met Haar is het nooit iets geworden. ‘Night in White Satin’ stond niet voor niets op het album ‘Days of Future Past’.

Door Frank Van Massenhove, voorzitter van de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid. Hij schrijft deze column in eigen naam.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud