Skills, skills, skills

De 16-jarige Amerikaanse gamer Kyle Giersdorf werd deze zomer de winnaar van de Fortnite World Cup-finale in New York. Ineens kreeg hij een heldenstatus bij gamende Fortnite-tieners wereldwijd. Miljoenen bekeken de wereldcup op Twitch, het streamingplatform van Amazon.

Giersdorf, online beter bekend als Bugha, is nog niet eens het sterkste verhaal. The International, een online gamingcompetitie rond het megapopulaire spel DOTA II, werd dit jaar gewonnen door de Deen Johan Sundstein, een professionele speler van 25. Sundstein had ook al in 2018 gewonnen. Dit jaar kaapte hij de hoofdprijs van 3,1 miljoen dollar weg, in een competitie die miljoenen fans wereldwijd online hebben gevolgd. De prijzenpot bevatte meer dan 34 miljoen dollar, door de fans integraal bij elkaar gefietst via crowdfunding.

©Tom Verbruggen

Giersdorf en Sundstein namen meer prijzengeld mee naar huis dan pakweg Wimbledon-winnaar Novak Djokovic, Masters-winnaar Tiger Woods en zeker Tour-winnaar Egan Berlan. Die mocht om drie weken zwetend op een fiets door de Alpen en de Pyreneeën te trekken ocharme 500.000 euro op zijn rekening schrijven.

Enkele ouders zullen grote ogen getrokken hebben toen ze die verhalen lazen en die bedragen hoorden. Ongetwijfeld hebben er ook enigszins anders naar hun gamende kinderen gekeken. De wereld is toch aan het veranderen.

Mijn 16-jarige zoon is een fervente gamer. Geen Fortnite, maar virtual reality. Toen hij deze zomer zijn pc wilde upgraden met state of the art grafische kaarten heb ik voorgesteld dat samen te doen, als een vader-zoonprojectje. Ik heb vooral veel geleerd van mijn zoon.

Beschimmeld

Iedereen focust op de duizenden banen die verloren gaan, maar dat is naast de kwestie. Het kern-probleem is skills

Kennis heeft een houdbaarheidsdatum. En die wordt korter en korter. Ik ben deze zomer 50 geworden en mijn diploma burgerlijk ingenieur elektronica - van 1993 - is behoorlijk beschimmeld. Wel kreeg ik een stevige basis wiskunde, die mij hopelijk voldoende capaciteit tot logisch nadenken en een redelijk goed probleemoplossend vermogen geeft. Maar dat zijn in essentie competenties, geen skills. Mijn cursus ‘digitale technieken’ van 1993 kan ik meteen in mijn computermuseum zetten.

Ik ben volop bezig met de restauratie van een oude kapel om er mijn collectie Apple-computers in onder te brengen. Om het gebouw de 21ste eeuw binnen te brengen, liet ik er een domoticasysteem in installeren. Toen de technici dat kwamen programmeren dacht ik een handje te kunnen toesteken. Ik heb vooral veel geleerd van die installateurs.

Toen ik afstudeerde, was het al utopisch te denken dat je met de kennis die je toen had misschien nog je pensioen kon halen

Toen ik afstudeerde, was het al utopisch te denken dat je met de kennis die je toen had misschien nog je pensioen kon halen. Dat de houdbaarheid van kennis zienderogen achteruitbolt in een steeds sneller evoluerende maatschappij, is voor iedereen pijnlijk duidelijk.

KBC kondigde vorige week aan dat het 1.400 jobs schrapt, omdat de digitalisering snel oprukt. Gelukkig is de bank vroeg genoeg aan haar transformatie begonnen, zodat dat kan zonder naakte ontslagen. De vakbonden van Proximus proberen zich dan weer te scharen achter hallucinante complottheorieën en grijpen het vertrek van CEO Dominique Leroy aan om het schrappen van 1.900 banen ongedaan te proberen maken. Iedereen focust op de duizenden banen die verloren gaan, maar dat is naast de kwestie. Het kernprobleem betreft skills.

Mechanismen

We hebben helaas geen mechanismen ingebouwd om levenslang leren en constant ‘reskillen’ in te bouwen in onze maatschappij en in ons bedrijfsleven. Ik heb het geluk gehad dat ik bijna elke vijf jaar in een nieuw start-up, in een nieuwe context, in een nieuwe setting van nul kon beginnen. En dat ik ondertussen nog veel kan leren van mijn kinderen en van mijn elektricien.

Dat we nog altijd geen regering hebben, is jammer, maar we horen in de wandelgangen op zijn minst dat de onderhandelingen focussen op jobs. Mooi. Maar het gaat niet om jobs. Het gaat om skills.

Ik heb het geluk gehad dat ik bijna elke vijf jaar in een nieuw start-up, in een nieuwe context, in een nieuwe setting van nul kon beginnen

Proximus en KBC zijn schitterende voorbeelden van bedrijven die niet gewoon saneren om te saneren. Ze zetten niet alleen mensen aan de deur, ze hebben vooral nieuwe medewerkers nodig die de juiste, relevante, en 21ste-eeuwse skills hebben. Als we de Umicores, Barco’s en BASF’en willen houden, moeten we die relevante skills niet alleen kunnen aanbieden, we moeten ons ook permanent nieuwsgierig opstellen naar verandering en ons een constant leergierige attitude aanmeten voor nieuwe skills.

Uit de reacties op het nieuws over KBC en Proximus is duidelijk dat het sociale discours in ons land vastzit in 20ste-eeuws denken. Het is tijd voor een reset. Vooruitkijken is niet vasthouden aan nostalgie naar een verleden dat niet meer bestaat, maar inzetten op verandering.

En als het echt te moeilijk is om bij te blijven, dan is het misschien verstandig uw gamende tiener nog meer te laten trainen op Fortnite. Het komt u misschien van pas als u later het rusthuis moet betalen.

Lees verder

Tijd Connect