Slapend Kanzler worden

Hoofdeconoom ING Duitsland

De CDU en de Groenen hebben de knepen van moderne verkiezingscampagnes nog altijd niet beet. Hun methoden pakken telkens averechts uit.

Mijn zoon krijgt thuis geregeld te horen dat hij meer moet doen. Vroeger opstaan, meer meehelpen met het poetsen, meer studeren en vaker met de hond naar buiten gaan. Ik krijg dan vaak als repliek dat ik niet chill ben en te veel wil. Het komt wel goed, aldus mijn zoon. Gezien de recentste ontwikkelingen in de Duitse politiek zie ik voor hem duidelijk een vacante baan: campagneleider.

Essentieel in moderne verkiezingscampagnes is het vermijden van fouten en zo min mogelijk opvallen. Dat is het tegenovergestelde van de gebruikelijke campagnegewoonten van overal tegelijk te zijn en veel media-aandacht te vragen. Alleen hebben de grootste twee kanshebbers om de sterkste partij van Duitsland te worden, de CDU en de Groenen, deze moderne aanpak nog niet begrepen. Zij zijn nog in de ban van oude methoden, die elke keer weer averechts uitpakken.

Zowel de Groenen als de CDU hebben lijsttrekkers met wie vrijwel elke hoekschop eindigt met een owngoal. De derde, Olaf Scholz van de SPD, zou hiervan eigenlijk moeten kunnen profiteren.

Toen de Groene Annalena Baerbock de wind behoorlijk mee had, na haar partijbenoeming als Kanzlerkandidatin, werd het oude receptenboek tevoorschijn gehaald. Een stagiair op het partijbureau schreef een ronkend profiel van de verse kandidate voor de website, met een wel erg aangepast cv. Het was de bedoeling de achtergrond van Baerbock kanselierwaardig over te laten komen. De waarheid werd wat te veel geweld aangedaan. Zoals ook het andere traditionele middel, het kanselierwaardige boek met toekomstvisie, dat voor de zomer uitkwam, niet op ah’s maar op oh’s werd onthaald vanwege de vrijwel letterlijk overgeschreven stukken zonder bronvermelding. In plaats van top zijn Baerbock en de Groenen plots flop.

Armin Laschet werd door de CDU tot Kanzlerkandidat benoemd toen hij zo ongeliefd was dat hij in de peilingen van de meest populaire politici niet eens voorkwam. In de weken van de Baerbock-affaires viel Laschet op door afwezigheid in de media, waardoor zowel hij als zijn partij weer steeg in de peilingen. Slapend rijk worden heet dat.

De overstromingen deden Laschet - en iedereen in Duitsland - terugdenken aan 2002, toen kanselier Gerhard Schröder met rubberlaarzen als eerste bij de overstroomde gebieden in Oost-Duitsland verscheen. Het was het beslissende - en achteraf gezien winnende - moment, dat hem na grote achterstand weer terugbracht in de verkiezingsstrijd. Het rubberlaarzenmoment van Laschet mislukte echter, doordat de camera hem schaterlachend vastlegde tijdens de toespraak van bondspresident Frank-Walter Steinmeier voor de slachtoffers van de catastrofe.

Het rubberlaarzen-moment van Laschet mislukte, doordat de camera hem schaterlachend vastlegde tijdens de toespraak van bondspresident Frank-Walter Steinmeier voor de slachtoffers van de catastrofe.

Zowel de Groenen als de CDU hebben lijsttrekkers met wie vrijwel elke hoekschop eindigt met een owngoal. De derde, Olaf Scholz van de SPD, zou hiervan eigenlijk moeten kunnen profiteren. Hij verschijnt weinig in de media, doet geen controversiële uitspraken en lacht bijna nooit. Helaas wil op dit moment volgens de peilingen vrijwel niemand op zijn partij stemmen.

Wellicht zijn de overstromingen een keerpunt in de verkiezingen. Niet omdat ze bepaalde kandidaten naar voren brengen, maar omdat de inhoud zwaarder gaat wegen: de klimaatveranderingen en de reële impact daarvan op Duitsland.

Voor het geval toch modernere campagnetechnieken gevraagd worden, stuur ik alsnog mijn zoon naar Berlijn als campagneadviseur. Want handig niets doen is misschien toch de beste strategie. En daarom ga ik nu met vakantie. Samen met mijn zoon.

Carsten Brzeski

Hoofdeconoom ING Duitsland

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud