Surprise me, NMBS

managing director van A Seat At The Table

Dagelijkse vertragingen en afgeschafte treinen, een ondermaatse dienstverlening en onbestaande communicatie bij de NMBS drijven zelfs de meeste fervente adepten van het openbaar vervoer tot wanhoop.

Deelnemen aan de Norseman in Noorwegen, de Marathon des Sables in Marokko uitlopen en de K2 in Pakistan beklimmen zijn enkele van de meest uitdagende en brutale fysieke ervaringen waaraan adrenalinejunkies met sadomasochistische trekjes zich vrijwillig kunnen blootstellen.

Met een zwemtocht van 1,9 km in ijskoude meren, een fietsparcours van 180 km bergop en een loopparcours van 42 km in meedogenloze omstandigheden in de Noorse Fjorden verwondert het niet dat de Norseman te boek staat als een van de zwaarste triatlons. In de Marathon des Sables trotseren atleten temperaturen tot 50 graden om in zes dagen 254 km in de Sahara af te leggen.

Het zicht van een groep pendelaars die in het midden van een treinstation vol ongeloof naar een vertrekbord staart, betekent vaak weinig goeds.

Met rukwinden tot 200 km per uur en temperaturen die vlot onder min 50 graden duiken, intimideert de K2 de meest ervaren klimmers. Sinds 1950 bereikten 377 avonturiers de top van de Killer Mountain, 91 overleden. De lijdensweg van de waaghalzen die zich aan die extreme sportevenementen wagen valt natuurlijk in het niets bij de dagelijkse fysieke en mentale beproevingen van pendelaars met een jaarabonnement bij de NMBS.

Slechts een handvol historische gebeurtenissen, zoals de noodlottige Zuidpoolrace van de Britse ontdekkingsreiziger Robert Falcon Scott in 1912, de gedoemde expeditie van zijn Ierse evenknie Ernest Shackleton tijdens de Trans-Arctische expeditie in 1914 en de overlevingsstrijd van de Uruguayaanse rugbyploeg Old Christians na de Andesvliegramp in 1972 komen in de buurt van het dagelijkse wedervaren van treinreizigers in ons land.

De dagelijkse vertragingen en afgeschafte treinen, de abominabele dienstverlening en onbestaande communicatie drijven de meeste fervente voorstanders van het openbaar vervoer tot wanhoop. Het zicht van een groep pendelaars die in het midden van een treinstation vol ongeloof naar een vertrekbord staart, betekent vaak weinig goeds.

Stiptheidscijfers

Talloze afgeschafte treinen, overvolle wagons en vertragingen die gemakkelijk tot 20 à 30 minuten oplopen zijn al jaren schering en inslag. De dagelijkse chaos op het spoor vertaalt zich vreemd genoeg niet in de stiptheidscijfers - al even betrouwbaar als de balanscijfers van de ter ziele gegane cryptobeurs FTX - waarmee de organisatie graag uitpakt. Ze telt vertragingen onder 6 minuten niet mee. 

Net zoals Shackleton tijdens zijn gestrande expeditie op de Endurance probeer ik mijn tijd aan de zijlijn nuttig te besteden met e-books, e-mails en Netflix. Wie na 5 minuten scrollen door het exhaustieve Netflix-aanbod zijn gading nog niet heeft gevonden, krijgt spontaan de ‘surprise me’-optie voorgeschoteld. De populaire functie moedigt gebruikers aan nieuwe films te ontdekken die ze op basis van hun persoonlijk algoritme niet snel aanklikken.

Net als Netflix kent de NMBS een ‘surprise me’-optie. Reizigers die van punt A naar B reizen krijgen elke dag een ander excuus voorgeschoteld.

De NMBS kent een soortgelijke ‘surprise me’-optie. Reizigers die van punt A naar B reizen krijgen elke dag een ander excuus voorgeschoteld. Een eindeloze reeks varianten als ‘Beste reizigers, wegens een gebrek aan personeel, spoorlopers, brand in een seinkast, herten op het spoor, de hitte, vriestemperaturen, rukwinden, zware regenval, tussenkomsten van de hulpdiensten, storingen op het net, schade aan de bovenleiding, kabeldiefstal, het ontslag van Roberto Martinez bij de Rode Duivels, enzovoort, heeft de trein een vertraging van X minuten.' 

De driedaagse staking van afgelopen week is een laatste wanhoopskreet van het veelgeplaagde NMBS-personeel dat al jaren het kind van de rekening is van politieke vetes en communautaire strubbelingen in de bestuurskamers, eigengereide vakbonden, structureel mismanagement en chronische onderinvesteringen in het spoor. Een eenduidige schuldige voor die chaos is er niet. Naar analogie met het Belgische politieke bestel wijst iedereen - NMBS, Infrabel en HR Rail - naar elkaar, is iedereen bevoegd, maar niemand verantwoordelijk.

Met haar verloederde, onveilige treinstations, deplorabele dienstverlening, acuut personeelsgebrek, verouderde infrastructuur en dagelijkse chaos blijkt de NMBS een perfecte metafoor voor de toestand van het land. Een institutioneel kluwen dat onder druk van zijn eigen inertie op de rand van implosie staat.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud