‘Het toegangsticket voor de samenleving wordt duurder.’ Bij de voorstelling van het regeerakkoord was de quote van Jan Jambon een van de blikvangers. Het toeval wil dat ikzelf net een van de moeilijkste toegangstickets ter wereld probeer te bemachtigen. Ja, we plannen opnieuw te verhuizen. Dit keer gaat het van Londen, via enkele weekjes Gent, naar Sydney. Wat kan Vlaanderen opsteken van de drempels tot de Australische samenleving?

©RV DOC

Ik beken dat ik vooraf niet zo goed op de hoogte was van de moeilijkheden om onderdak te vinden in Australië. Ik wist dat Australië voor veel mensen een favoriete bestemming was. Ik vermoedde dat dat vooral aan het goede weer en de mooie stranden lag. Maar ook de werkgelegenheid, economische vooruitzichten en kwaliteit van leven schijnen goed te zijn. Melbourne en Sydney blinken in de top drie van meest leefbare steden ter wereld en worden overspoeld door economische migranten, zoals wijzelf dus.

Die migratie zet de leefbaarheid onder druk. Australië, een land vormgegeven door migratie, kent daarom een streng migratiebeleid, gecombineerd met een actief rekruteringsbeleid om schaars globaal talent aan te trekken. Daarvoor heeft het een puntensysteem. Wie een positieve invloed op de economie kan uitoefenen, krijgt meer punten. Als je weinig bij te dragen hebt, neemt je kans op een visum in Australië af. Hoe jonger je bent, hoe hoger de kans. Vanaf 45 jaar wordt het moeilijker nog binnen te komen.

Ik werd er niet helemaal week van, maar het deed me toch iets, zo’n document ondertekenen. Wil ik bij deze club horen, met al z’n principes en waarden? Ja, dus.

Wij hebben een universiteit die onze visumaanvraag ondersteunt. Dat maakt het proces makkelijker, maar een juridisch adviseur is nuttig. Je betaalt zelf voor elk examen, attest en onderzoek. Je ondergaat een medisch onderzoek om te bewijzen dat je gezond bent. Een Engelse taaltest hoort er ook bij. Dat ik al een paar jaar lesgeef in Londen doet niets ter zake. Je moet best wel een hoge score behalen op je taaltest of je komt er niet in. Op basis van familiefoto’s en financiële gegevens dien je te bewijzen dat je al meer dan vijf jaar samen bent met je partner ‘in een exclusieve relatie’. Ga er maar voor staan. Om god weet welke reden geef je een gedetailleerd tijdsoverzicht van de landen die je bezocht hebt in de afgelopen tien jaar.

Canon

Het sluitstuk is de Australische canon. Nu ja, het is geen echt canon, maar een uitgebreide omschrijving van de Australische waarden met de nadruk op ‘a shared identity’, ‘a spirit of egalitarianism’, ‘language as an important unifying element’ en ‘a strong tradition of mateship’.

Ik kan niet verdacht worden van veel identitaire gevoelens. Ik word al lastig als iemand zegt dat hij trots op onze Rode Duivels is. Trots? Hoe kan je nu trots zijn op de prestatie van mensen waar je niets anders mee deelt dan dat ze ooit toevallig op hetzelfde stuk grondgebied geboren zijn?

In een geglobaliseerde wereld met mobiel talent loont het de moeite verder te kijken dan de Europese grenzen om te weten hoe andere landen zich organiseren.

Ik werd er niet helemaal week van, maar het deed me toch iets, zo’n document ondertekenen. Wil ik bij deze club horen, met al z’n principes en waarden? Ja, dus. Zodra je wordt toegelaten, zijn er rechten en plichten. Een van die plichten is een bijdrage van 2 procent van je brutoloon aan de gezondheidszorg (dat is boven op de gewone belasting). Vanaf een bepaald loonniveau komt daar nog eens 2 procent bij, ofwel moet je bewijzen dat je een private ziekteverzekering bent aangegaan voor je gezin.

Drempel

Wil ik met dit verhaal een hogere drempel voor de toetreding tot de Vlaamse samenleving verdedigen? Helemaal niet, maar in een geglobaliseerde wereld met mobiel talent loont het de moeite verder te kijken dan de Europese grenzen om te weten hoe andere landen zich organiseren. Zeg ik dat het Australisch model zaligmakend is? Allicht niet, ik lees ook de verhalen over hoe Australië met asielzoekers omgaat.

En ik ken natuurlijk nog te weinig over de samenleving om er iets zinnig over te zeggen. Maar ik zal niet nalaten u daar in de komende jaren geregeld van op de hoogte te houden. Ik hou van daaruit natuurlijk ook Vlaanderen in het oog. Zo las ik in het regeerakkoord over wetenschap: ‘We ontwerpen een strategie voor het aantrekken en verankeren van internationaal toptalent’ en we mikken op ‘een grotere mobiliteit van onderzoekers’.

Lees verder

Tijd Connect