CEO van Studio 100

Was me dat daar een feest bij Katoen Natie. Kosten noch moeite had Fernand Huts gespaard om zijn gasten te vermaken. Was u erbij? Dan hebt u ook die rit in de paardenkoets gemaakt. Van de thee genoten bij pijporgels. Tangodansen bewonderd aan de Scheldeboord. En op de paardencarrousel gezeten die doorgang bood naar een middeleeuwse vesting.

Door Hans Bourlon, CEO van Studio 100

Dan denkt u nu ook ongetwijfeld terug aan de apotheose. Het feestdiner in de fabelachtige spiegeltent, waar sierlijke zalmen op het buffet lagen en men varkens aan het spit onder klaroengeschal ten tonele bracht. Waar moest ik gaan zitten? De spiegeltent was volzet. Of nee. Naast die man was nog plaats. ‘Wees welkom’, zei hij. Het was Gerolf Annemans, ex-partijvoorzitter van Vlaams Belang. Ik zwaaide naar passanten: ‘Kom ook hier zitten.’ Maar iedereen liep voorbij. Ik leek wel besmet. Een ding was duidelijk. De rest van mijn avond was verknald.

Ik dacht, ik stuur hem die formulieren op. Want als een vluchteling een gezicht krijgt, komt misschien meer menselijkheid naar boven

Als intro tot het buffet zongen straatkindjes uit Brussel liedjes, in het Arabisch. Daar zal mijn buur wel commentaar op hebben, dacht ik. Maar nee. ‘Daar word ik nu week van’, fluisterde hij. ‘In hun eigen taal klinkt het ook zoveel mooier.’ Wat ik beaamde.

Toen daarna iemand vluchtig dag kwam zeggen, gunde hij mijn tafelgenoot geen blik. Dat was onbeleefd, vond ik. Maar mijn buur was niet boos. Hij lachte. ‘Mijn partij bestaat vandaag uit vijf man en een paardenkop. Maar we zijn nog altijd belangrijk genoeg om straal genegeerd te worden.’ Waarop hij me uitgebreid dankte omdat ik zo vriendelijk was naast hem te komen zitten. Aardig vond ik dat. Dan vertelde hij over zijn zoon. Ooit had hij hem voorgesteld om van naam te veranderen, omdat hij geen werk kon vinden. ‘Schrijnend’, vond ik dat.

Wist u trouwens dat Gerolf Annemans humor heeft? Hij vertelde een aantal sappige anekdotes waar we samen luid om lachten. Mensen rond ons keken afkeurend. Alsof het ongepast was. ‘Ze denken dat we moppen over de vluchtelingen vertellen’, knipoogde ik. Waarop we samen nog luider lachten.

Intussen luisterden dansende violistes het dessert op. Mijn tafelgenoot en ik klapten uitbundig mee. Synchroon, in hetzelfde ritme. U merkt, onverwacht werd het een gezellige avond. Misschien omdat uitsluiting tussen mensen onvermijdelijk een band schept?

Ik reed de parking af en zag de rode gloed in mijn achteruitkijkspiegel. Qua netwerking was deze avond geen succes geweest.

‘Ik zit naast Gerolf Annemans aan tafel’, zei ik later wat uitdagend in het herentoilet. ‘Naast dat monster ?’ zei mijn plasgenoot. ‘Het is een toffe gast’, zei ik. ‘En wat zijn ideologie of opinie ook is, iemand uitsluiten, daar doe ik niet aan mee.’ ‘Zijn partij doet niets anders dan uitsluiten’, zei hij. ‘Ze sluit niet alleen mensen, maar ook bevolkingsgroepen uit.’ Hij trok zijn rits dicht, schudde zijn hoofd en verliet het toilet.

Intussen was buiten een vuurspektakel begonnen. Ik reed de parking af en zag de rode gloed in mijn achteruitkijkspiegel. Qua netwerking was deze avond geen succes geweest.

Zondagochtend keek ik naar ‘De zevende dag’. Met één oog, want ik vulde formulieren in om voogd te worden van een niet-begeleide minderjarige vluchteling. Hulp moet structureel zijn en de lange termijn voor ogen hebben, vind ik. Op de achtergrond herkende ik plots de warme stem van mijn gebuur, Gerolf Annemans. Hij lanceerde in het debat enkele oneliners over de vluchtelingenproblematiek.

Ik dacht, ik stuur hem die formulieren op. Want als een vluchteling een gezicht krijgt, komt misschien meer menselijkheid naar boven. Die menselijkheid die ik voor hem voelde, toen, die ene avond die we samen doorbrachten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud