Laat de 'veilige ruimte', de gewoonte om bij debatten alleen mensen met een gelijkaardige achtergrond toe te laten, geen van de realiteit afgesloten bubbel worden, beheerst door het eigen grote gelijk.

Twee maten en evenveel gewichten. Het is moeilijk om de reactie van Unia op een evenement in Brussel waar op raciale basis werd beslist wie eraan mocht deelnemen anders te omschrijven.

Het zelfverklaard feministisch collectief Imazi.Reine had een gespreksmoment georganiseerd over 'de aanvaardingsstrijd van minderheidsgroepen in onze samenleving'. Een zonder enige twijfel nobel initiatief. Maar alleen ’queer women of colour’ mochten de virtuele gedachtewisseling bijwonen. Witte heteromannen waren niet welkom.

Die beperkte toelatingsvoorwaarden werden met duidelijke tegenzin aangepast na verontwaardigde reacties en druk van de gemeente Sint Gillis, die het evenement steunde en zich misleid voelde.

Unia begeeft zich op een gevaarlijke gladde helling door de beperkte toegankelijkheid van het evenement van Imazi.Reine goed te praten.

Maar voor het interfederaal gelijkekansencentrum Unia was er geen vuiltje aan de lucht. ‘Het is voor mensen die het slachtoffer zijn van onderdrukking absoluut noodzakelijk dat zij over dat gevoel kunnen praten in ‘veilige ruimtes’’, zei directeur Patrick Charlier.

Afwijkende meningen

Een veilige ruimte is een van Amerikaanse campussen overgewaaide gewoonte om bij debatten alleen mensen met een gelijkaardige achtergrond toe te laten, om het in alle rust te kunnen hebben over hun problemen. Wie niet aan dat profiel beantwoordt, mag er niet in. Dat ten nadele van ‘witte’ mensen of hetero's bijvoorbeeld.

Bedenkelijk wordt het als die uitsluiting een manier is om niet in aanraking te komen met afwijkende meningen. Op die manier wordt een veilige ruimte een van de realiteit afgesloten bubbel, beheerst door het eigen grote gelijk.

Hoe zou Unia reageren als een extreemrechtse vereniging anders gekleurde medeburgers de toegang tot evenementen zou ontzeggen?

Maar zo ziet Unia dat niet. 'Veilige ruimtes zijn er niet om sommigen uit te sluiten’, vindt de onafhankelijke openbare instelling, die volgens de eigen statuten discriminatie wil bestrijden en gelijke kansen bevorderen. Unia ziet er een manier in ‘om aan een minderheid de kans te geven om zich uit te drukken en te reflecteren: een eerste stap opdat iedereen zou kunnen deelnemen aan maatschappelijke debatten.’

Dat is zonder meer kwalijke newspeak. Unia begeeft zich op een gevaarlijke gladde helling door de beperkte toegankelijkheid van het evenement van Imazi.Reine goed te praten.

Hoe zou Unia reageren als een witte groep heteroseksuele mannen bij een openbare bijeenkomst uitdrukkelijk ‘queer women of colour’ zou uitsluiten? Of als een extreemrechtse vereniging anders gekleurde medeburgers de toegang tot evenementen zou ontzeggen?

Buitenwipper

Imazi.Reine paste de toelatingsvoorwaarden voor het online-evenement uiteindelijk aan. Dat werd nu in de eerste plaats gericht op ‘vrouwen en leden van de LGBTQ+-gemeenschap met een migratieachtergrond’. Dat doet me wat denken aan cafés die in de jaren 80 het ‘verboden voor vreemdelingen’-bordje aan de ingang moesten wegnemen, maar waar een buitenwipper erover waakte dat alleen het ‘juiste’ volk binnen kon.

De feministische organisatie verdedigt zich met het argument dat ook bij anonieme alcoholisten of bij slachtofferhulp niet iedereen is toegelaten. Die vergelijking zit behoorlijk scheef, omdat dat voorbeelden zijn van gesloten bijeenkomsten. Bovendien wordt daar niemand uitgesloten op basis van zijn huidskleur of seksuele geaardheid. Dat was bij Imazi.Reine uitdrukkelijk wel het geval.

Dat Unia daar geen discriminatie in ziet of de expliciete vermelding van ras als toelatingsnorm geen racisme vindt, is bijzonder jammer. Het geeft blijk van een verregaande vorm van vooringenomenheid en partijdigheid. En een totaal verlies van geloofwaardigheid.

Luckas Vander Taelen

Regisseur

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud