Verkiezingsamnesie

©rv

Terwijl de electorale koorts stijgt, bracht het Internationaal Monetair Fonds (IMF) eind vorige week de blijde boodschap dat België de budgettaire teugels mag vieren. Gedaan met de besparingswoede!

Door Marc De Vos, directeur van de denktank Itinera. Doceert aan de UGent. Schrijft in eigen naam. Twitter @devosmarc

Dat is althans wat vooral in het zuiden des lands werd gejubeld bij de vaststelling dat de experts uit Washington minder begrotingsaanpassing vooropstellen dan hun collega’s van de Europese Commissie in Brussel.

Noem het rooskleurige verkiezingsamnesie. Iedereen die er de rapporten van de Nationale Bank of het Planbureau op naslaat, weet dat de aftredende federale regering haar begrotingen meer met belastingen dan met besparingen te lijf is gegaan. Welnu, het IMF benadrukt dat België voortaan het omgekeerde moet doen: in de uitgaven snijden in plaats van belastingen te verhogen. En het stelt daarbij een inspanning van 13 miljard voorop. Dat is ongeveer drie keer de behaalde marge in 2012-2013.

Daarmee moet elk gejubel terstond verstommen. Wie het IMF echt wil volgen, tekent namelijk voor een radicale politieke omslag. Begrotingsdiscipline is een flexibel doel, maar het is het middel dat telt. En dat zouden dus besparingen moeten worden. België zou met vertraging doen wat strengere Europese lidstaten al midden in de crisis deden: algemeen de riem aanhalen. Het valt te verwachten dat niet alle politieke families daarvoor in zwijm zullen vallen, getuige de belastingorgie waarmee de Franstalige socialisten hun achterban willen verleiden.

Dan is er het detail dat België zich, als leerling in de euroklas, Europees tot een budgettair stabiliteitspact heeft verbonden. Wat ze bij het IMF ook mogen schrijven, het is aan de Europese Commissie dat België zijn begrotingslot heeft verbonden. Die zal ons zeker geen cavalier seul laten spelen. Als niet iedereen in de pas loopt, verbrokkelt immers het politieke front dat het vijgenblad is tussen de euro en het wantrouwen van de financiële markten. Vervelend, maar onvermijdelijk. Tenzij we de eurocrisis met z’n allen anders willen bezweren.

Het zal dus met de begroting zijn zoals met slecht weer. We kunnen erover klagen, maar we moeten ermee leven. Zolang het economische tij niet grondig in ons voordeel keert, blijven we harken. We mogen immers niet vergeten dat de vergrijzing sowieso een sterke uitgavengroei in pensioenen betekent en dat de gezondheidszorg alleen maar kan groeien dankzij vooruitgang in wetenschap en technologie. Daarmee hebben we de belangrijkste twee federale begrotingsposten gehad.

Wie in die omstandigheden een paar budgettaire tanden wil bijsteken, weet waar ze te zoeken: op andere beleidsniveaus. En laat dat nu precies de reden zijn waarom de IMF-experts een kleinere begrotingsinspanning realistischer achten. Leve de staatshervorming.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud