Vrouwen kunnen alles (ook voetballen)

Managing partner Growth Inc.

De Amerikaanse Hope Solo behaalde drie weken geleden met haar ploegmaats het hoogste wat een voetbalster ambieert: de wereldbeker voetbal. Is het toeval dat uitgerekend een land als de Verenigde Staten hier triomfeert, en niet pakweg Costa Rica of Nigeria? Een blik op de laatste acht finalisten van het tornooi biedt al een stuk van het antwoord: Engeland, Canada, Japan, Australië, Frankrijk, Duitsland, China en de VS.

Door Peter De Keyzer, hoofdeconoom BNP Paribas Fortis

©Frank Toussaint

Een studie van Public Radio International bekeek het verband tussen de FIFA-ranking van vrouwelijke voetballanden en de index voor gendergelijkheid van de Verenigde Naties. Die laatste kijkt onder meer naar het aantal tienerzwangerschappen, de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt en het aantal vrouwelijke parlementsleden. De studie toont een duidelijk verband: hoe gelijker de kansen die vrouwen in een land krijgen, hoe beter het nationale vrouwenteam scoort op de FIFA-ranking.

In top vijf van de VN-maatstaf voor gendergelijkheid staan respectievelijk Noorwegen, Australië, Zwitserland, Nederland en de Verenigde Staten. Niet toevallig schopte de volledige top vijf het tot de achtste finales een paar weken geleden. Voor alle duidelijkheid: de Belgian Red Flames staan vandaag 28ste op de FIFA-ranking - vergelijkbaar met de 21ste plaats van ons land voor gendergelijkheid.

Hoe meer gelijke kansen en rechten vrouwen krijgen, hoe meer ze zelf kunnen beslissen welke talenten ze ontwikkelen. Je zal vandaag maar een vrouw zijn in Nigeria. Per 100.000 geboortes laten daar maar liefst 630 vrouwen het leven in het kraambed. In België zijn dat er nauwelijks acht. Je zal vandaag maar een meisje zijn in Afghanistan: nauwelijks 6 procent van hen haalt een diploma secundair onderwijs, tegenover 25 procent van hun broers of buurjongens.

Uit alle studies blijkt dat vrouwenrechten de motor zijn om een land snel te laten evolueren op de ontwikkelingsladder. Of het nu gaat om kindersterfte, moedersterfte, economische groei of een daling van het geboortecijfer, telkens opnieuw bepalen de alfabetisering van vrouwen en gelijke toegang tot onderwijs, opleiding, geneeskunde, arbeidsmarkt en politiek of een land al dan niet vooruitgaat.

In het Westen zijn we een heel eind zijn opgeschoven in de richting van individuele vrijheid en gelijke kansen voor vrouwen. Gelijke kansen zijn echter iets heel anders dan gelijkheid.

Neem nu de genderloonkloof. Vrouwen verdienen in België - en in veel andere westerse landen - nog altijd minder dan mannen. Dat is niet omdat vrouwen systematisch minder betaald worden voor hetzelfde werk. Zo goed als altijd spelen persoonlijke keuzes een rol. In een ziekenhuis verdienen de vrouwen gemiddeld minder dan de mannen. Vrouwen kiezen nu eenmaal vaker voor een (lager betaald) beroep als verpleegster en de mannen zijn oververtegenwoordigd bij de (beter verdienende) artsen. Het is niet alsof vrouwen verplicht worden om verpleegster te worden en uitsluitend mannen arts mogen worden.

Of neem nu homogamie - het huwen binnen de eigen sociale klasse. De afgelopen decennia is in heel wat westerse landen de inkomensongelijkheid toe-genomen - gelijktijdig met een stijging van het gemiddelde opleidingsniveau van vrouwen. Ook vrouwen zoeken hun huwelijkspartner steeds meer binnen hun eigen opleidingsniveau en vergroten op die manier de inkomensongelijkheid. Vroeger trouwde een mannelijke arts met een verpleegster, waardoor de kinderen van die verpleegster verder op de sociale ladder konden klimmen. Vandaag trouwt een vrouwelijke arts met een mannelijke arts en trouwt de verpleegster met een arbeider. Het heel beperkte aantal gemengde huwelijken tussen migranten en autochtone Belgen illustreert hetzelfde fenomeen. Gelijke toegang tot onderwijs, opleiding en arbeidsmarkt leiden niet automatisch tot meer gelijkheid.

Of het nu gaat over voetbal, onderwijs of de arbeidsmarkt, gelijke kansen voor mannen en vrouwen zouden overal de absolute prioriteit moeten zijn.

Of het nu gaat over voetbal, onderwijs of de arbeidsmarkt, gelijke kansen voor mannen en vrouwen zouden overal de absolute prioriteit moeten zijn. Wat mensen met die kansen doen, is hun eigen keuze. Niet gelijkheid moet de absolute prioriteit zijn, wel gelijke kansen én keuzevrijheid.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud