Onderzoeksjournaliste

Wie het islamisme niet veroordeelt, versterkt het. Meer nog: die maakt van moslims die niet-islamistisch georiënteerd zijn een doelwit.

Een leerkracht in Frankrijk is onthoofd. Onthoofd, als in afgeslacht. De reden? Hij toonde Mohammed-cartoons. Of hij dat deed in het kader van de lessen esthetica of de vrijheid van meningsuiting: peu importe. Dat maakt niets uit. Een leerkracht is onthoofd omdat hij lesgaf. Niet omdat er een antimoslimklimaat zou heersen, niet omdat de Franse staat zich zou bezondigen aan seculier extremisme. Evenmin omdat media zouden polariseren.  

De man gaf les. Hij toonde cartoons met de profeet Mohammed op. Die tekeningen zijn haast een pedagogische imperatief geworden in tijden waarin organisaties als PEN-Vlaanderen zich terecht zorgen maken over de vrije meningsuiting en de mogelijke gevolgen voor de democratie. Schrijvers, journalisten en cartoonisten worden zowat overal ter wereld vervolgd, verbannen of gevangengezet omdat ze hun mening uiten. Of vermoord, zoals bijna zes jaar geleden gebeurde bij de aanslag in Parijs op het satirisch blad Charlie Hebdo.

De reden? Ze toonden de profeet Mohammed in een cartoon. De aanslag en de cartoons hebben een causaal verband en kunnen/mogen niet uit het collectieve geheugen worden gewist. En dus ook niet uit een klas gecensureerd.

Zich gekwetst voelen is voor sommigen een sport. Een die de vlucht vooruit neemt om weg te kijken van de olifant in een steeds groter wordende kamer, met de naam islamisme.

Onderwijs is geen echokamer waarin enkel binnensijpelt wat in het mens- en wereldbeeld van een leerling past. De klas is geen virtuele bubbel waarin informatie wordt voorgeschoteld op persoonlijke maat van de leerling. Lespakketten werken niet volgens een algoritme. De leerkracht is geen marketeer die klantgericht een riedel opzegt. Of is het dat wat we willen? Onze jongeren louter behagen met een op maat gemaakt eendimensionaal mensbeeld, terwijl andere, mogelijk tegendraadse perspectieven worden gefilterd. Om niet te kwetsen.

Zich gekwetst voelen is voor sommigen een sport. Een sport die de vlucht vooruit neemt om weg te kijken van de olifant in een steeds groter wordende kamer. Een huis met de naam islamisme.

Politiek

Uit het rapport La fabrique de l’islamisme van de denktank Institut Montaigne blijkt dat het aantal aanhangers van het islamisme in Frankrijk in 15 jaar met ruim 900 procent is gestegen. Volgens de schattingen van het ministerie van Binnenlandse Zaken zijn er tussen 30.000 en 50.000 aanhangers van een van de strengste interpretaties van de islam. Een islam die driftig politiek wil bedrijven met een visie - een geloof - op de organisatie van de samenleving en de uitoefening van macht.

Volgens schattingen van het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken zijn er tussen 30.000 en 50.000 aanhangers van een van de strengste interpretaties van de islam.

Dat geloof bulkt van discriminaties in verschillen tussen mannen en vrouwen en in de sociale omgang. Met een totale afwijzing van niet-moslims als inferieur. Dat geloof heeft een achterkamer: de jihad, voor wie prediking en politiek engagement onvoldoende is. Onthoofding wordt dan een legitiem middel om aan politiek te doen. Onthoofding wordt dan aangejaagd door fatwafabrieken op sociale media.

Is de brute moord het werk van een lone wolf? Geenszins. De achterkamer van het islamisme wordt stevig gestut door een politieke ideologie van onder meer de Moslimbroederschap en de Saoedische wahabieten die hun leer gretig verspreiden via satellietorganisaties, boeken en (sociale) media.

Kleine stap

Die voedingsbodem maakt van geweld een kleine stap om te zetten. In Saoedi-Arabië is onthoofding een executievorm, een toepassing van de islamitische wetgeving. Het islamisme komt immers niet uit de lucht vallen, het heeft het DNA van de islam. Achter de spreekwoordelijke olifant in de porseleinwinkel schuilt de mammoet van de islamitische godsdienst die niet vrij is van onzuiverheden. Het porseleinwerk zijn journalisten, cartoonisten, leraars, en in de eerste plaats de moslims zelf.

Wie het islamisme niet veroordeelt, versterkt het. Meer nog: die maakt van moslims die niet-islamistisch georiënteerd zijn een doelwit. Hun niet aflatende opdracht is zich te distantiëren van gruwel. Steeds in verdedigingsmodus: dit is niet onze islam. Maar zolang onzuiverheden in de islam niet bestreden worden, blijft het onze islam wel.

Om het met de woorden van Hassen Chalghoumi, de imam van Drancy te zeggen: 'De moslimgemeenschap moet wakker worden.'

Hind Fraihi

Onderzoeksjournaliste

Lees verder

Gesponsorde inhoud