Werp eens een dode kat op tafel

In het Verenigd Koninkrijk bleef de brexitsoap de afgelopen weken politiek entertainment om duimen en vingers bij af te likken. In het nauw gedreven door media en publiek schudde de gedoodverfde favoriet voor het premierschap Boris Johnson een ongeziene truc uit de mouw. Ik presenteer u: de dode kat op de tafel.

 

©RV DOC

Een korte recap voor wie de tabloids niet op de voet volgt. Politieke observatoren zijn het erover eens: Johnson kan de strijd om Downing 10 niet verliezen, tenzij hij zichzelf met een stommiteit de das omdoet. Enter: hold-my-glass Boris. Op een avond wordt de Londense politie opgebeld met de vraag om met spoed op te treden bij een geval van huiselijk geweld. Meerdere buren in een Londense wijk horen een koppel ruziemaken, gevolgd door gestommel, scherven en geschreeuw. Als de politie aanbelt, wordt de deur geopend door zijne goddelijke blondheid. Uiteenlopende versies doen de ronde, maar laten we het erop houden dat Boris hoogoplopende ruzie had met zijn nieuwe fiancee.

Boris ‘Gaffe’ Johnson is al met meer farcen weggekomen. Hij doet het voorval af als een niemendalletje en ontloopt de pers even. Er bestaan echter geluidsopnames van de ruzie. Als ook collega’s uit de eigen partij vragen beginnen te stellen, wordt het duidelijk dat een verhaal van huiselijk geweld de campagne bedreigt. Pers en tegenstanders ruiken bloed.

Videofragment

Op 25 juni gaat plots een bevreemdend videofragment rond. Zoek het op. In een interview beschrijft Johnson zijn favoriete hobby: op wijnkratten schildert hij rode bussen met daarin passagiers. Althans, dat maken we op uit zijn gebeuzel. Sinds die andere politieke blondine, Donald Trump, zijn we wel wat gewoon qua onsamenhangend gewauwel, maar dit slaat echt alles. Aan dit hortend en stotend gebrabbel is kop noch staart te krijgen. Het interview wordt een hit op sociale media en figureert op de voorpagina’s van alle kranten.

Ik zie doortrapte managers geregeld een variant van de dode kat gebruiken.

Wat is er aan de hand? De dode kat op de tafel. Johnson beschreef de techniek zelf in een interview in 2013. Stel, zei hij, je zit thuis op een feestje met vrienden en plots ontdekt men dat je iets beschamends mispeuterd hebt. Je bent in het nauw gedreven. Er is geen uitweg. Wat doe je? Je werpt een dode kat op de tafel. Natuurlijk, iedereen zal verschrikt opkijken en verontwaardigd reageren: ‘Wat doe je nu, man?’ Ondertussen ligt er wel een dode kat op de tafel. Iedereen is nog altijd kwaad op je, maar focust nu op de kat.

De video was de dode kat. Plots ging het debat over Boris’ hobby, over zijn gewauwel en of de man wel goed bij zijn hoofd was. Exit huiselijke ruzie. Het videofragment had nog een ander voordeel. Het was een Google-bom. Als je tot nu ‘Boris Johnson’ en ‘bus’ googelde, kwam je uit op krantenartikels over de brexitcampagne. Tijdens die campagne reed Boris het land rond in een rode bus met daarop in grote letters de slogan: ‘We send the EU £350 million a week, let’s fund our NHS instead. Vote Leave’. Ondertussen weet iedereen dat dat een leugen was, en dat is vervelend voor een toekomstige premier. Als je nu ‘Boris’ en ‘bus’ googelt, kom je bij het nieuwe videofragment. Of hoe ‘search engine optimisation’ te gebruiken voor politieke doeleinden.

Planten

Kunt u uw voordeel doen met de techniek van de dode kat? Ik zie doortrapte managers geregeld een variant van de dode kat gebruiken. Ik maakte ooit volgende vergadering mee. Een agenda van 30 punten werd in enkele minuten afgehaspeld, waaronder een beslissing over vele miljoenen euro’s die enkele departementen voor jaren zou benadelen. De cijfers, de beslissing en de consequenties werden als onvermijdelijk en objectief gepresenteerd. Er was geen alternatief.

Bij het 30ste punt vroeg de voorzitter een open discussie over iets waar hij niet zelf kon over beslissen. Moesten er, ja dan nee, bankjes voor studenten en bloemperken komen rond het gebouw en de fietsenstalling? De discussie over de planten duurde een uur en iedereen ging naar huis met het gevoel dat hij inspraak had in het bestuur.

De filosoof Noam Chomsky formuleerde het als volgt: ‘The smart way to keep people passive and obedient is to strictly limit the spectrum of acceptable opinion, but allow very lively debate within that spectrum.’

Lees verder

Tijd Connect