Voorzitter FOD Sociale Zekerheid

‘De te verkrampte reactie van de judobond op het grensoverschrijdend gedrag in die sport lijdt aan hetzelfde euvel als de werkgroep politieke vernieuwing in de Kamer’, schreef filosoof Ignaas Devisch eergisteren in zijn column in de krant De Standaard.

En alsof er nog geen kop genoeg aan die nagel zat, vond Kamervoorzitter Siegfried Bracke het deze week nodig de werkgroep politieke vernieuwing, die er nota bene is gekomen na zijn zelf georganiseerde Gentse defenestratie, vakkundig de nek om te draaien door te stellen dat het toch niet verkeerd kan zijn als de politicus met de best betaalde job in België hier en daar nog wat kan schnabbelen.

Frank Van Massenhove ©BELGA

Zijn partijgenoot, Brecht Vermeulen, voorzitter van de werkgroep, stond erbij en keek er verbijsterd naar. ‘Ongelukkig’, stamelde hij en hij sprak de hoop uit dat niet alles wat in de werkgroep bereikt was, verloren was. Het zou toch erg zijn, mocht de verplichte mandaataangifte voor kabinetsmedewerkers verloren gaan. Want daar zouden de volksmassa’s in groten getale de vogeltjesdans voor opvoeren, hoor je hem denken.

Zelfs de judobond zag na enkele dagen in dat drastisch moest worden opgetreden om nog enige kans op rehabilitatie te maken. Politici zijn daar nog niet aan toe. Ze hebben nog altijd niet door hoe verwoestend hun totale gebrek aan zelfreinigend vermogen voor het aanzien van hun stiel is.

Dat de onderliggende systemen die naar de graaizolders leiden ongemoeid worden gelaten, is zelfs niet het ergste. Vanuit politieke kringen wordt niet eens meer gereageerd op een artikel over de riante vergoedingen die Europarlementsleden krijgen voor onkosten waarvan niemand weet of ze wel zijn gemaakt.

‘We hebben niet onwettigs gedaan’, is het enige wat op te vangen was. Politici denken blijkbaar dat ze ermee wegkomen als ze regels maken die moeiteloos zelfverrijking mogelijk maken en daarna verklaren niet onwettigs te hebben gedaan.

Politici denken blijkbaar dat ze ermee wegkomen als ze regels maken die moeiteloos zelfverrijking mogelijk maken en daarna verklaren niet onwettigs te hebben gedaan.

Dezelfde doodse stilte viel nadat Hendrik Vuye had aangeklaagd dat grote brokken partijfinanciering werden gebruikt voor beleggingen. Het werd afgedaan als een uitspraak van een rancuneuze nestbevuiler, terwijl het toch opmerkelijk is dat ons land daar 70 miljoen euro voor over heeft terwijl Nederland het met 16 miljoen kan stellen. In feite herhaalde Vuye wat Jef Smulders en Bart Maddens al in tal van publicaties hebben bovengespit. Nooit leidde het tot zelfs maar een aan-zet tot wetswijziging.

Volgens politicoloog Carl Devos (Humo, 23 mei) heeft dat alles te maken met het feit dat elke partij boter op het hoofd heeft en dat de situatie niet bedreigend is omdat geen enkele partij ermee kan scoren. Dat partijbelang altijd voorrang krijgt op het algemene belang is een Wetstratese wetmatigheid. Dus zit een decumul van de politieke lonen - ‘Elke politicus krijgt één loon. Wil hij meer mandaten uitoefenen? Dat kan, zonder extra vergoeding.’ - die de communicatieadviseur Noel Slangen in dezelfde Humo voorstelde, er niet meteen aan te komen.

Over zelfbediening is één bevolkingsgroep nog woedender dan de gemiddelde Belg: de ambtenaar. Bij elke begrotingsopmaak of -controle ervaart die dat er met steeds minder collega’s steeds meer moet worden gedaan, terwijl de kabinetten niets inleveren.

Dit jaar besliste de regering dat alle diensten van de federale regering samen 500 miljoen euro minder mogen gebruiken dan toegezegd. Voor de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid betekent dat een vermindering van 4,5 miljoen euro. De drie kabinetten die onze FOD moet ondersteunen, zitten mee in het pakket. Ze moeten samen 800.000 euro besparen. De kabinetten van De Backer en Bacquelaine weigeren dat en het kabinet-De Block wil een armzalige 20.000 inleveren.

Alle drie zijn ze grote voorstanders van ‘meer met minder’, maar dat geldt blijkbaar alleen voor anderen. Dus mag onze FOD nog eens 780.000 euro extra snijden. Mijn ambtenaren die instaan voor mensen met een beperking zijn daar niet gelukkig mee. Hun aantal werd door lineaire besparingen en de zesde staatshervorming - waarbij mensen vertrokken maar het werk bij ons bleef - tot de helft gereduceerd. Het zullen populisten zijn, zeker?

Frank Van Massenhove is voorzitter FOD Sociale Zekerheid. Hij schrijft tweewekelijks een column in eigen naam.

Lees verder

Gesponsorde inhoud