Breekbare regering, breekbaar land

Dat een Belgisch minister drie weken na de aanslagen nu toch opstapt, is helaas weer wereldnieuws. Breekbare regering, breekbare bevolking, breekbaar land.

‘Brussel is aan het sterven.’ Het is de boude vaststelling en tegelijkertijd de alarmkreet van de chefs van het sterrenrestaurant Comme Chez Soi, dat voor het eerst in zijn geschiedenis een deel van zijn personeel op tijdelijke werkloosheid moet zetten. Sterrenchef Lionel Rigolet is niet de enige die lijdt. Hotels staan leeg, cafés en restaurants draaien op halve sterkte. De luchthaven met alle bedrijvigheid daarrond trekt zich maar mondjesmaat weer op gang na de laffe aanslagen van 22/3.

Tegen die achtergrond voltrok zich gisteren het onvermijdelijk geworden ontslag van minister van Mobiliteit Jacqueline Galant (MR). Dat het onder de mat vegen van gevoelige informatie over de veiligheid van de luchthaven en het liegen daarover niet alleen haar maar ook partijgenoot premier Michel in de problemen dreigde te brengen, was een brug te ver.

Galant naar de exit dus. Maar daarmee zijn de problemen nog niet naar de uitgang verwezen. De premier, die tot nu toe een baken van stabiliteit was, blijft breekbaarder achter. Sinds 22/3 bevindt ons land zich in een onwezenlijke staat en het wordt met de dag onwezenlijker.

Madrid, Londen, Parijs, Kopenhagen. We zijn niet de enige plek die getroffen is door terreur of aanslagen van moslimextremisten. We zijn wel de enige bij wie de nasleep ervan leidt tot wereldwijde afkeuring van de Failed State of Belgium. Het enige land waar honderden medewerkers, vaak vrijwilligers, dag en nacht werken om de luchthaven weer operationeel te krijgen, maar waar op een totaal onverantwoorde en lichtzinnige wijze de luchtverkeersleiders diezelfde luchthaven deze week platgelegd hebben omdat ze, zegge en schrijve, in 2030 moeten werken tot 58 jaar. Het enige land dat dagenlang goed was voor bladzijden en bladzijden negatieve omschrijvingen. Van bananenrepubliek tot terreurbolwerk, van in The New York Times tot in La Repubblica, van The Australian tot de Daily Mail. Het enige land van amper 11 miljoen inwoners met zes regeringen en pakweg vijftig regeringsleden, met een hoofdstad die is opgesplitst in 19 gemeenten en verschillende politiezones, waar iedereen de schuld schuift op iedereen.

In die context was het ontslag van Galant weer wereldnieuws. Wij, burgers, weten dat de karikatuur van een land waar je beter geen voet meer binnenzet, helemaal niet klopt. Maar onze relatief goede levenskwaliteit is wel bedreigd. De situatie is prangend. Lamentabel bestuur op veel niveaus breekt ons nu zuur op. Breekbare regering, breekbaar land. Wanneer zet iedereen met kwaliteiten nu eens echt de schouders onder wat dit land echt nodig heeft?

Lees verder

Tijd Connect