Daar komen de communisten

Peiling na peiling doemen de contouren van een ander politiek landschap op waarin alles nog moeilijker dreigt te worden. Ondertussen verspeelt de federale regering tijd.

Waals minister-president Paul Magnette (PS) was vorig jaar nog de grote held van links in Europa toen hij 13 dagen het Europees-Canadese handelsverdrag CETA blokkeerde.

Maar die bonus is hij al lang weer kwijt. Uit de eerste peiling sinds het Publifin-schandaal in Wallonië blijkt dat de MR de grootste partij van de regio is geworden, gevolgd door de communistische PTB. Pas daarna komen de ooit incontournabel gewaande Franstalige socialisten.

Peiling na peiling zien we de contouren van een ander land opdoemen. Er was een tijd dat een federale regering gebouwd werd op de fundamenten van de Vlaamse christendemocraten en de Franstalige socialisten.

In Vlaanderen is CD&V die staatsdragende capaciteit in de vorige verkiezingen kwijtgespeeld, wat tot een identiteitscrisis in de partij heeft geleid. Nu suggereren de peilingen dat met wat vertraging hetzelfde aan het gebeuren is met de PS. De vraag is hoe de Franstalige socialisten daarop zullen reageren.

Het andere land tekent zich ook op een andere manier af. In Vlaanderen haalt de klassieke tripartite, die lang geleden een regering ‘van nationale eenheid’ heette, geen meerderheid meer. Ook in Brussel, waar het cdH met de vergetelheid flirt, is dat scenario niet veraf. In Wallonië maakt de opmars van de communisten de tripartite peiling na peiling moeilijker.

Op wat voor politiek landschap stevenen we dan af? Laat ons ervan uitgaan dat een half mirakel moet gebeuren om de N-VA ooit te doen regeren met de PS, laat staan met de PTB, en je ziet drie scenario’s.

Ofwel krijgen we in 2019 een heruitgave van de tripartite, gesteld dat die nog een meerderheid haalt. Ofwel moet de federale regering de keuze maken om de overgrote centrumrechtse meerderheid in Vlaanderen te negeren. Ofwel zal ze opnieuw tegen de centrumlinkse meerderheid in Franstalig België in regeren, op het moment dat die linkse meerderheid radicaliseert.

Toegegeven, een week is een eeuwigheid in de politiek en twee jaar zeker. Maar de gedachte aan hoe België politiek nog complexer aan het worden is dan het al was, maakt nog eens duidelijk in wat voor een uitzonderlijk tijdsgewricht van verkiezingsloze jaren we leven.

Het wordt qua politieke omstandigheden niet veel makkelijker dan nu. Net daarom is het zo’n gemiste kans dat het hervormingswerk van de regering is stilgevallen, of het nu gaat over de begroting of over de vennootschapsbelasting. Zelfs bureaucratische gedrochten als de ecocheque afschaffen lukt niet.

We zijn tijd aan het verspelen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud