De grootste moet het veld in

©Saskia Vanderstichele

Veel afgetekender dan dat kan een overwinning niet zijn. De N-VA wordt veruit de grootste partij in België en is ook de grote winnaar voor het Vlaams Parlement. Bart De Wever moet tweemaal het initiatief nemen. Hij zal bijzonder diep moeten gaan, want federaal loert het alternatief zonder de winnaar om de hoek.

‘Vicit vim virtus. De moed heeft het ­gehaald van het geweld.’ N-VA-voorzitter Bart De Wever alludeerde gisteren in een opvallend gemodereerde toespraak op de fel gepolariseerde campagne die voorafging aan de klinkende verkiezingsoverwinning van de Vlaams-nationalisten. Na een campagne van de N-VA versus de rest van de Vlaamse partijen, van het N-VA-model versus het PS-model, verleidde de N-VA gisteren een op de drie Vlaamse kiezers.

De rekening wordt betaald door het Vlaams Belang. Drieëntwintig jaar na Zwarte Zondag blijft het Vlaams Belang met amper een paar verkozenen over en haalt de partij zelfs niet overal meer de kiesdrempel.

Hoe duidelijk de overwinning van de N-VA ook is, of de partij ook echt de kans zal krijgen om een federale regering te vormen, is zeer de vraag. De N-VA is immers niet incontournable geworden. De aftredende regeringspartijen CD&V, Open VLD en sp.a houden stand. Ze leken niet onder de indruk van de verpletterende score van de N-VA. Zij hebben immers zelf niet verloren, en dat is psychologisch belangrijk om eventueel toch voort te doen.

De Wever hield gisteravond alle deuren open en sprak nooit eerder zo gematigd. Geen woord over communautaire eisen, geen woord over met wie wel, met wie niet.

Aan Franstalige kant verliest de PS terrein, maar PS-voorzitter Paul Magnette poneerde meteen dat de socialistische familie de grootste van het land blijft (versta: mag het initiatief nemen en de premier leveren).

Met het argument dat de regeringspartijen aan Vlaamse kant standhouden, gaf PS-kopstuk Rudy ­Demotte openlijk aan dat voortregeren met de bestaande coalitie perfect mogelijk is. Premier Elio Di Rupo wees erop dat er ‘voor het eerst in tien jaar minder nationalisten verkozen zijn’.

Stevenen we dan weer af op een lange periode van blokkering? Het is de democratische evidentie zelve dat koning Filip Bart De Wever als voorzitter van - veruit - de grootste partij van het land het initiatief geeft. Maar zullen de andere partijen ook echt met hem willen spreken? Aan Franstalige kant is de appetijt onbestaande op dit moment, het overdonderende Vlaamse signaal ten spijt. Zelfs zonder confederale eisen wordt het bijzonder moeilijk voor de N-VA om iets te verwezenlijken.

De N-VA heeft haar overwinning gehaald met een campagne die heeft ingezet op een regering met een sociaal-economisch centrumrechts beleid. De MR heeft het met een centrumrechts programma ook goed gedaan aan Franstalige kant. Zo’n beleid moet nu eerst alle kansen krijgen. Echt inzetten op de concurrentiekracht van ons land, een rigoureus begrotingsbeleid, gerichte besparingen en jobcreatie.

Gewoon doordoen met de klassieke zespartijenregering zou een bijzonder grote miskenning zijn van wat de Vlaamse kiezer gisteren heeft gezegd. In de grootste gemeenschap in dit land was het signaal bijzonder eenduidig: de N-VA moet aan zet. De Franstalige partijen zouden moeten beseffen dat ze paradoxaal genoeg om België te redden de N-VA ­beter alle kansen geven om een regering te vormen. Want de grootste partij van het land aan de kant schuiven, ondermijnt de credibiliteit van het hele Belgische systeem. En als de Franstalige partijen dat niet beseffen, dan CD&V en Open VLD. 

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content