commentaar

Doen wat moet

Dat we een versnelling hoger schakelen om vluchtelingen op te vangen, is onze verdomde plicht. Daar stopt het evenwel niet. Ook niet voor de N-VA, die kampt met een huiverachtige achterban.

Terwijl de rest van het kabinet-Michel overzomert in betere oorden, moet staatssecretaris Theo Francken (N-VA) alle zeilen bijzetten voor de noodopvang van asielzoekers. De rijen asielaanvragers bij de dienst Vreemdelingenzaken kennen recordlengtes. De zwijgende, bonte massa gelukzoekers en miserievluchters illustreert in één oogopslag hét mondiale probleem van dit decennium: de enorme stroom mensen op de vlucht wereldwijd, voor welke reden dan ook.

Die rijen zijn relatief. Duitsland krijgt dit jaar naar schatting 800.000 asielaanvragen te verwerken. Ter vergelijking: dat is evenveel als het aantal inwoners van het uit de kluiten gewassen Frankfurt. Toch zei de regering-Merkel - door linkse politici wegens de Griekse crisis verketterd tot de grootste a-solidairen - gisteren dat ze de piek meester kan en mensen die hulp nodig hebben, zal helpen. Zelfs de enorme piek voor Duitsland is relatief. In Turkije komen naar schatting 2 miljoen vluchtelingen aankloppen, in Libanon 1,5 miljoen. De vluchtelingenstroom in Afrika zelf wordt geschat op 22 miljoen.

Laat ons eerlijk zijn: voor elke samenleving is de enorme migratiedruk, of het nu om oorlogsvluchtelingen dan wel om gelukszoekers gaat, een complex probleem. Maar grenzen afsluiten of muren bouwen is geen oplossing. Het is crimineel dat de Europese solidariteit om zelfs maar de ergste nood te lenigen van de vluchtelingen uit Syrië en Afghanistan ontbreekt. De schrijnende beelden van toeristen op Kos naast aangespoelde asielzoekers toonden het al: de frontlijnstaten die de Europese grens moeten bewaken, kunnen de aanhoudende stroom niet meer de baas. En zelfs over de verdeling van ‘amper’ 60.000 asielzoekers en vluchtelingen kon Europa het niet eens worden.

Binnen dat kader moeten de Belgische beleidsmakers opereren en hun steentje bijdragen. Francken, de man die wegens zijn harde lijn geboekstaafd staat als de ‘hooligan’ van de N-VA, steekt zijn nek uit met een batterij noodmaatregelen en het verwelkomen van ‘echte’ vluchtelingen en een pleidooi voor solidariteit. Francken heeft zijn partij op het migratiethema altijd geprofileerd als streng: minder regularisaties en gezinsherenigingen en een snellere terugkeer voor wie geen recht heeft op bescherming. Maar tegelijk ook soepel voor wie dat wel verdient en humaan voor wie dat nodig heeft. Mensen niet op de straatstenen laten overnachten, is wel het minimum. Ook al staat een deel van Franckens achterban huiverachtig tegenover een humanitair opvang- en migratiebeleid. Tegenover een opvangbeleid tout court, zelfs.

Noodopvang is nog maar het ‘makkelijke’ deel van het werk. Wie asiel heeft gekregen, moet worden geïntegreerd en jobkansen krijgen. Daar loopt het nog veel meer mank, en zal de weg nog lang zijn. Ook daar moeten de federale én Vlaamse regering, met de N-VA op kop, doen wat moet en daar streng maar tegelijk ook offensief in zijn. Goed wetende dat lang niet alle kiezers dat op applaus zullen onthalen.

Gesponsorde inhoud

Partner content