Stefaan Michielsen

De effectentaks is juridisch en economisch een gedrocht dat slechts tijdelijk overeind blijft. Hij volstond echter om een politiek compromis te stutten. En dat is wat telt voor de regeringspartijen.

De effectentaks is een kaartenhuisje, het resultaat van een wankel politiek compromis. Haal één kaart eruit, en de hele constructie stort in elkaar. Daarom heeft de regering-Michel geen oren naar de vele kanttekeningen die de Raad van State plaatst bij de ontwerptekst over de effectentaks. Kamerlid Vincent Van Quickenborne van Open VLD twitterde meteen dat de effectentaks moet doorgaan ‘zoals afgesproken’. Voor de liberale partij kan van een uitbreiding ervan, om aan de bezwaren van de Raad van State tegemoet te komen, geen sprake zijn. Premier Charles Michel wuifde gisteren in de Kamer de opmerkingen van de Raad eveneens weg. Wellicht zal de regering de tekst hier en daar wat verduidelijken en nog wat extra argumenten aanvoeren om de taks zoals hij is te verdedigen.

Dus zal de effectentaks begin 2018 worden ingevoerd, tegen beter weten in. Want er is een redelijke zekerheid dat het Grondwettelijk Hof de taks later zal vernietigen. Omdat hij op verschillende vlakken discriminerend is: tussen effecten op naam en andere, tussen beursgenoteerde aandelen en niet-beursgenoteerde aandelen, tussen natuurlijke personen en rechtspersonen (vennootschappen). De Raad waarschuwt ook dat de effectentaks in strijd kan zijn met het Europese principe van het vrij verkeer van kapitaal.

Juridisch is de effectentaks een gedrocht. Economisch ook. Omdat elke partij haar eigen achterban wilde sparen - de ene de middenklasse, de andere de zelfstandige ondernemers - is er voorzien in tal van uitzonderingen op de effectentaks. Elke uitzondering is een deur naar ontwijking die door de regering wagenwijd wordt opengezet. Ze plaatst net niet zelf de wegwijzers naar de ontsnappingsroutes. Dat maakt dat de taks minder voor de begroting zal opbrengen dan de regering zelf beweert.

Er is een redelijke zekerheid dat het Grondwettelijk Hof de effectentaks zal vernietigen.

Ondanks dat alles volhardt de regering-Michel in de boosheid. Ze denkt er niet aan de taks bij te sturen. Ach, de uitspraak van het Grondwettelijk Hof zal nog een jaar of meer op zich laten wachten. Eerst moet nog iemand de vernietiging vragen. En als het Hof de taks vernietigt, gebeurt dat wellicht toch niet met terugwerkende kracht ‘wegens de administratieve en juridische moeilijkheden waarop de terugbetaling zou stoten’. Als het kaartenhuisje omver wordt geblazen, is dat een probleem voor de volgende regering.

Intussen heeft de ploeg-Michel tijd gekocht om het uit te zingen tot aan de verkiezingen. Door vast te houden aan de kaduke effectentaks kan de coalitie samen worden gehouden en blijft het Zomerakkoord, met enkele belangrijke hervormingen, overeind. Daar hebben alle coalitiepartners belang bij.

Een symbooltaks die niet lang overeind blijft, het is niet de eerste keer dat deze of een andere regering daarnaar grijpt. Tot die categorie behoorden ook de rijkentaks en de fairnesstaks van de regering-Di Rupo en de speculatietaks van de regering-Michel. Deze fantoomtaksen zijn niet echt bedoeld om meer rechtvaardigheid te brengen in het belastingsysteem of om inkomsten te sprokkelen voor de begroting. Ze dienen enkel om een politiek compromis te stutten. Tot dusver is dat gelukt. Het nadeel van deze fantoomtaksen is dat ze de spelers in de financiële sector telkens opnieuw opzadelen met een hoop administratieve rompslomp en kosten. Daarom is het beter dat gestopt wordt met dit schimmenspel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content