Stefaan Michielsen

Bij de keuze van een opvolger voor de F-16-gevechtsvliegtuigen moet de regering-Michel zich door objectieve criteria laten leiden, niet door de vage beloftes waarmee de Fransen nu komen aandraven. 

Het is geen geheim dat politici zich wel eens voor het karretje van ondernemingen laten spannen en dat ministers of zelfs leden van de koninklijke familie tijdens buitenlandse bezoeken lobbyen voor firma’s van eigen bodem. Dat gebeurt gewoonlijk vrij discreet. De Franse minister van Defensie Florence Parly drijft het wel heel ver door in een opiniebijdrage in enkele Belgische kranten openlijk en onbeschaamd voor de Rafale te pleiten, een toestel van het Franse Dassault, als vervanger voor de verouderde F-16-gevechtsvliegtuigen van het Belgische leger. De economische inzet is groot, het gaat om een contract van 3,5 miljard euro.

Frankrijk stapte onlangs uit de aanbestedingsprocedure die de Belgische regering had uitgeschreven, maar tracht zich nu op een andere manier weer in de race te knokken. Met zijn voorstel voor een bredere militair-industriële samenwerking en ruime economische compensaties probeert het de concurrerende biedingen te overtroeven. Frankrijk moet iets extra op tafel leggen, want de Rafale hinkt op technologisch vlak achterop op de F-35 van het Amerikaanse Lockheed Martin en de Eurofighter die gebouwd wordt door een Brits-Duits-Italiaans consortium.

De ongewone demarche van de Franse minister toont aan dat er voor de Fransen veel op het spel staat. De Belgische bestelling is nodig om de productielijnen bij Dassault draaiende te houden en om te bewijzen dat de Rafale niet alleen voor de Franse luchtmacht, maar ook voor de internationale markt bedoeld is. De Franse regering wil de Belgen graag betrekken bij de ontwikkeling van een nieuwe versie van de Rafale, om de kosten te delen.

Het is niet oké om een partij die de spelregels niet respecteert op het speelveld te laten.

Er zijn twee problemen met het Franse aanbod. Als België voor de Rafale kiest, koopt het een toestel dat nu al verouderd is. En als ons land meewerkt aan de ontwikkeling van een nieuwe versie, begint het aan een avontuur. Die optie druist overigens in tegen de beslissing die vroeger werd genomen om voor een kant-en-klaar toestel te kiezen.

Om die handicaps te overwinnen schermen de Fransen met aantrekkelijke economische compensaties voor Belgische bedrijven. Maar hun concurrenten bieden gelijkaardige compensaties aan. Parijs gooit ook andere wapens in de strijd, dat bleek eerder al, door zijn opstelling in andere Belgisch-Franse dossiers, zoals dat van Dexia, aan de vliegtuigaankoop te koppelen.

De Franse minister van Defensie maakt zich sterk dat er juridisch geen bezwaren zijn om het Franse aanbod opnieuw mee in de weegschaal te leggen. Premier Charles Michel (MR), die graag vriendjes wil blijven met de nieuwe Franse president Emmanuel Macron, lijkt daar oren naar te hebben. Je kan er donder op zeggen dat de twee andere kandidaten zich gerold voelen als dat gebeurt. Gelijk hebben ze. Het is niet oké om een partij die de afgesproken spelregels niet respecteert en begint te improviseren op het speelveld te laten.

Om zulke belangrijke deals uit de schimmige sfeer te houden is het belangrijk dat er duidelijke criteria zijn waarop de keuze wordt gebaseerd en dat de beslissing in alle transparantie wordt genomen. Parijs vindt het misschien niet belangrijk die principes te respecteren, maar de Belgische regering moet eraan vasthouden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content