Redacteur Politiek

Op de dag dat de Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg in Brussel was, noemde minister Marghem een studie over duurdere energie ‘een politieke coup’. Dat is veelzeggend.

Het gebeurt niet vaak dat een zestienjarig meisje het luisterend oor van de voorzitter van de Europese Commissie krijgt. De Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg speelde het donderdag klaar, waarna ze als een heldin werd onthaald op de zevende klimaatmars in Brussel. Daarmee demonstreerde ze nog eens de politieke power van de klimaatbeweging die eind vorig jaar ontbolsterde.

Tegelijk toonde de klimaatbeweging opnieuw haar limieten. ‘Er zijn nog steeds geen concrete acties’, zei Anuna De Wever, het Vlaamse gezicht van de beweging. Maar zelfs de op handen gedragen Greta Thunberg heeft geen mandaat om met Europese politici te gaan onderhandelen over hoe een goed klimaatbeleid er moet uitzien. Die taak is aan de politici, luidt het.

Dat klopt, maar zo blijven de moeilijke vragen onbeantwoord. Een eerste vraag is of kernenergie een antwoord mag zijn in de strijd tegen klimaatverandering. Kernenergie heeft enkele nadelen, maar biedt een gigantisch voordeel voor wie vooral de CO2-uitstoot wil zien dalen.

De elektriciteitsrekening is al uitgegroeid tot een tweede belastingbrief. Het is niet moeilijk de zenuwachtigheid rond energie te begrijpen.

De tweede vraag waar de vaak grappige slogans op de betoging omheen fietsen, is wat dat klimaatbeleid dan mag kosten. Groen mag dan blijven beweren dat er geen contradictie is tussen klimaat en koopkracht, maar dan moet de partij dat toch eens bewijzen met een gedetailleerd plan.

Politieke coup

De twee vragen hingen in de lucht tijdens het donderdagse vragenuurtje in de Kamer. Als we kerncentrales sluiten, hebben we namelijk gascentrales nodig om te vermijden dat er op donkere en koude dagen onvoldoende energie is. Die gascentrales stoten CO2 uit en kosten geld. De vraag hoeveel geld precies creëerde politieke spanning. Federaal minister van Energie Marie Christine Marghem (MR) omschreef een studie over de kostprijs van nieuwe gascentrales als ‘een politieke coup’. Ze houdt vast aan een andere studie, met lagere cijfers.

©ISOPIX

Het is niet moeilijk om de zenuwachtigheid te begrijpen. In Vlaanderen nam deze legislatuur een minister ontslag omdat ze de factuur voor groene stroom correct wilde doorrekenen aan de consumenten. En in Franstalig België kwamen gele hesjes in opstand tegen de kostprijs van het klimaatbeleid. De elektriciteitsrekening is in België al uitgegroeid tot een tweede belastingbrief. Niemand wil het drie maanden voor de verkiezingen nog erger maken.

Zorgen van de ouders

Het toont meteen waarom het wetsvoorstel dat klimaatwetenschappers hebben geschreven en dat nu in de Kamer voorligt, onvolmaakt blijft. Het is niet het doel dat moeilijk te formuleren valt. Het is de weg ernaartoe. Het is niet de ambitie van de klimaatjongeren die zo lastig is, het zijn de zorgen van sommige van hun ouders om de rekeningen te betalen.

De reden dat ook EU-Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker aan Greta Thunberg geen bevredigend antwoord kon geven, ligt daar: omdat er helaas wel een tegenstelling is tussen koopkracht en klimaat. Omdat politici niet alleen de steun nodig hebben van zij die het einde van de planeet vrezen, maar ook van zij die het einde van de maand vrezen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud