Bart Haeck

De Griekse premier Alexis Tsipras zegt dat hij eind 2018 geen vierde reddingsplan nodig heeft. Goed zo. Maar de echte test volgt helaas wanneer bij de Europese Centrale Bank het historische experiment van de nulrente afloopt.

De Griekse premier Alexis Tsipras beloofde dit weekend aan zijn bevolking dat Griekenland volgend jaar niet meer afhankelijk zal zijn van internationale steun. De facto zegt hij daarmee dat Athene geen vierde reddingsplan nodig heeft, omdat het na acht jaar weer toegang zal vinden tot de internationale markten. Het betekent dat volgens de radicaal-linkse premier internationale investeerders opnieuw genoeg vertrouwen hebben dat Griekenland sterk genoeg staat om het geld dat de regering in Athene vandaag leent, binnen enkele jaren met de beloofde intrest ook terug kan betalen.

De ambitie en de hoop van Athene is meer dan welkom. Het zou betekenen dat een punt kan worden gezet achter de eurocrisis. Ierland rondde zijn reddingsprogramma van 85 miljard euro succesvol af in december 2013. Enkele weken later liet ook Spanje weten dat het na een levenslijn van 41 miljard euro weer zelf verder kon. In mei 2014 kon ook Portugal na een reddingsprogramma van 78 miljard euro weer als een normaal land zelf geld lenen op de financiële markten. In maart 2016 kon ook Cyprus zijn reddingsprogramma afsluiten.

Maar Griekenland, dat ondertussen meer reddingsgeld kreeg dan heel Europa in het naoorlogse Marshall-plan, was in 2010 de eerste om reddingsgeld te krijgen en hangt na de memorabele derde redding van 2015 nog altijd aan het infuus. Als Athene geld heeft om min of meer beleid te voeren, dan is dat omdat de andere eurolanden Griekenland dat geld lenen. Want niemand anders wil het nog, zelfs het IMF niet, dat op de vooravond van het einde van het derde reddingsplan nog altijd niet verder staat dan een ‘principiële goedkeuring’ voor een mini-lening van 1,8 miljard euro.

De reden waarom het IMF nog altijd geen geld wil stoppen in het felbevochten derde reddingsplan doet er toe. In Washington vinden ze dat de Griekse regering genoeg bespaard heeft, maar onvoldoende werk heeft gemaakt van de hervormingen die de Griekse staat efficiënt en de Griekse economie performant moeten maken. Toplui van het IMF maakten dat in december nog duidelijk in een niet misteverstane blogpost en sindsdien is de situatie niet echt veranderd.

Vanwaar komt dan het optimisme van premier Alexis Tsipras? Het antwoord op die vraag ligt in het historisch experiment van de Europese Centrale Bank, die via een nulrente probeert de economie weer op toerental te krijgen. Het gevolg van die nulrente is dat de financiële wereld vervormd wordt, en beleggers vaker in risicovolle landen en bedrijven investeren, omdat de rest toch gegarandeerd niets opbrengt. Zelfs het straatarme Tadjikistan, het armste land uit Centraal-Azië dat geen olie en geen reputatie in het afbetalen van leningen heeft, kan op dit moment terecht op de financiële markten.

Dat Griekenland opnieuw luidop droomt van een terugkeer naar de financiële markten, waar het op basis van vertrouwen en niet op basis van noodplannen kan lenen, is goed nieuws. Maar de echte test voor de gezondheid van de Griekse financiën komt er wanneer het historisch experiment van de nulrente stopt en het weer echt geld kost om te lenen. Ook voor België geldt trouwens die analyse.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content