Money talks

©Sofie Van Hoof

Zullen er nog fraudeurs voor de strafrechter belanden? Dat is de hamvraag nu het Antwerpse parket en de fiscus hun handtekening zetten onder de grootste fraudedeal ooit in ons land.

Als de Belgische overheid de kans krijgt om in één klap 160 miljoen euro te verdienen, zonder één pijnlijke besparing of bijkomende belasting, moet ze dat vooral doen. 160 miljoen euro is een gigantisch bedrag. Dat geld is in deze barre begrotingstijden meer dan welkom om de Belgische staatskas te stijven.

En wie betaalt die som? Diamanthandelaars die jarenlang de Belgische fiscus om de tuin hebben geleid via fraudecircuits langs Zwitserland en de Verenigde Arabische Emiraten. Ook dat zal u, als brave belastingbetaler, worst wezen. Als we alle begrotingstekorten kunnen dichtrijden met zwart geld, kunnen bonafide burgers en bedrijven daar alleen maar blij om zijn.

Maar we mogen niet blind zijn voor de maatschappelijke ­gevolgen van deze historische fraudedeal. Want die zijn niet min. De organisatoren van een van de grootste gevallen van belastingfraude in de Belgische geschiedenis zullen geen ­celstraf krijgen. Meer nog, ze houden een blanco strafblad en kunnen verder zaken doen. Is dat geen mooie deal voor fraudeurs die op hun rekeningen waarschijnlijk nog honderden miljoen euro’s overhouden?

We mogen niet verblind raken door de eurotekens. Want hier maken we een fundamentele maatschappelijke keuze. Een keuze die de Belgische rechtsstaat voor een cruciaal dilemma plaatst. ­Laten we toe dat alle witteboordencriminelen hun ­veroordeling volledig mogen afkopen? Want als de zwaarste fraudeurs in de zaak-Omega Diamonds dat mogen doen, waarom dan voortaan niet alle kleinere garnalen? Glijden we dan af naar klassejustitie, waarbij alleen de arme winkeldief nog een strafblad krijgt en geen job meer vindt?

Of moeten we zuiver pragmatisch denken? We hebben al iets te veel grote fraudezaken in de soep zien draaien. Omdat de rijke verdachten, met de hulp van dure advocaten, erin ­slagen de procedures zo lang te rekken dat de rechter niets ­anders kan besluiten dan dat de feiten hopeloos verjaard zijn. Is klassejustitie eigenlijk niet sowieso onvermijdelijk?

Dit is geen zwart-witverhaal. Er bestaat geen eenvoudig antwoord. Dat de douane wel volhardt en Omega Diamonds nog wil dagvaarden voor de strafrechter, bewijst dat. Er spelen ook tal van randfactoren. Zolang onze politici geen werk maken van een drastische vereenvoudiging van de proceduremogelijkheden in strafzaken, zullen topadvocaten blijven goochelen met vertragingsmanoeuvres. Om nog te zwijgen van de bepekte mankracht bij justitie en politie om dit soort complexe fraudenetwerken van naaldje tot draadje uit te pluizen. Het zijn allemaal factoren die meespelen.

Zelfs staatssecretaris voor de Fraudebestrijding John Crombez (sp.a) leek aan te sturen op een deal in deze zaak. Hoewel zijn partij destijds niet stond te trappelen om fraudeurs op elk moment hun proces te laten afkopen. ‘Er zijn veel discussies over het rechtvaardige en ethische karakter van dit soort transacties. Maar wat echt niet ethisch is, is dat grote ­fraudeurs helemaal vrijuit gaan’, zei hij in het parlement.

Alleen moeten we waakzaam blijven dat niet alles te koop is in ons land, en dat alleen geld regeert.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content