Advertentie
Advertentie

Na de toneeltjes

©RV DOC

En daar gaan we weer, 527 dagen na de verkiezingen. De formateur heeft zijn ontslag aangeboden bij de koning, die op vakantie was. De koning houdt zijn antwoord in beraad. 

Ondertussen zegt iedere onderhandelaar verbaasd en kwaad te zijn over zijn ideologische tegenstander én zegt hij of zij te vrezen voor Griekse toestanden als hij of zij niet snel gelijk krijgt. Het zijn de klassieke politieke toneeltjes die nodig zijn om met een bevolking te communiceren, maar ze zijn de laatste anderhalf jaar iets te vaak opgevoerd om nog geloofwaardig te zijn.

Dat het toch gebeurt, toont aan dat de partijen om de tafel een nieuwe pijngrens hebben bereikt en dat duidelijk willen maken aan elkaar en aan de buitenwereld. Als hoop doet leven, dan kunnen we alleen maar hopen dat ze daarmee duidelijk maken aan hun achterban dat ze die pijngrens zullen moeten overschrijden.

Want toneeltjes of niet, de problemen van ons land zijn gisteren niet verdwenen. Ze liggen er nog steeds. Het slechte nieuws is dat het opnieuw is gebleken hoe moeilijk het is een regering te vinden die ze durft en kan aanpakken. Het goede nieuws is dat de problemen bekend zijn en dat duidelijk is wat moet gebeuren. Het IMF, de OESO, de Europese Commissie: allemaal hebben ze de voorbije jaren dezelfde analyse gemaakt voor België. Nooit is ze ter harte genomen, omdat de Belgische politiek al decennia te versplinterd is om te komen tot zware maar noodzakelijke hervormingen.

In de recente Belgische geschiedenis zijn zware ingrepen namelijk altijd gebeurd onder zware externe druk. De devaluatie van de frank in de jaren 80 gebeurde onder Duitse druk. De zware saneringen van Jean-Luc Dehaene in de jaren 90 gebeurden onder het angstbeeld dat België de invoering van de euro zou missen. En nu is er het doembeeld van Europese miljoenenboetes en buitenlandse investeerders die stukken van mensen zullen vragen om de Belgische staatsschuld nog te willen dragen.

Het is daarom bedrieglijk om in de politieke vaudeville van gisteren eenzijdig te focussen op wat de koning gaat doen, of wat Di Rupo nu wil. Ze kunnen aan het grote plaatje niets veranderen. En dat plaatje is dat België een zware overheidsschuld torst, die democratisch tot stand is gekomen en die nu zwaar wordt om te herfinancieren. Het plaatje is eveneens dat aan de Europese Commissie op democratische manier de macht is gegeven om de grootste verschillen tussen de economieën van de 17 eurolanden uit te vlakken.

Het budget voor 2012 en de sociaal-economische hervormingen zullen aan die criteria moeten worden getoetst: sporen ze met de Europese eisen? Herstellen ze een deeltje van het vertrouwen bij buitenlandse investeerders? En die twee vragen zijn eigenlijk simpelweg terug te brengen tot één simpele vraag: maken ze de Belgische overheid efficiënter? Er is vooruitgang. Maar wat gisteren op tafel lag, was helaas ontoereikend.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud