Jean Vanempten

De Duitse bondskanselier bakt zoete broodjes met de Turkse regering en president Recep Tayyip Erdogan. In de hoop om de immer uitbreidende vluchtelingencrisis te bedwingen. Dat heet 'Realpolitik' maar er zit een bittere bijsmaak aan.

De vluchtelingencrisis neemt almaar grotere proporties aan. Van Brugge tot in Slovenië zorgt de stroom vluchtelingen voor discussie en ongemak.

De Europese politiek lijkt ook steeds meer in de ban van de vluchtelingenstroom. In Zwitserland wonnen de rechtse partijen duidelijk terrein. Die ijveren al langer voor een strikte immigratiepolitiek, niet alleen voor vluchtelingen overigens, zelfs voor burgers uit de Europese Unie. In Nederland spint de rechtse nationalist Geert Wilders goed garen bij de hele discussie, zijn PVV wordt weer de grootste politieke formatie in Nederland.

In Duitsland wordt de sfeer grimmiger en gewelddadiger. De politica Henriette Reker werd zaterdag in Keulen neergestoken. De vrouw zette zich in voor de opvang van de vluchtelingen en was een onafhankelijke kandidaat voor het burgemeersterschap. De man die haar neerstak, had politieke motieven. Reker raakte zwaargewond, maar is buiten levensgevaar. Ze won zondag de burgemeesterverkiezingen in haar stad.

De Duitse kanselier, Angela Merkel, bezocht afgelopen weekend Turkije in de hoop meer medewerking te krijgen van het land om de vluchtelingenstroom in te dijken. In Ankara was het verlanglijstje inmiddels erg lang geworden: meer geld, een doorbraak in de onderhandelingen om EU-lid te worden en een soepeler visumbeleid voor Turken die naar Duitsland willen.

In tegenstelling tot bij de eurocrisis is het leiderschap van Merkel nu niet vanzelfsprekend. Zelfs niet in eigen land

Op twee weken van nieuwe parlementsverkiezingen wil de Turkse president Erdogan duidelijk scoren bij het eigen publiek én laten voelen dat hij onmisbaar is bij het oplossen van de vluchtelingenkwestie. Dat een potentaat als Erdogan, die niet bepaald zachtzinnig met zijn tegenstanders omgaat, een sleutelfiguur is in het oplossen van de vluchtelingencrisis is al erg. Dat betekent nog niet dat de Duitse kanselier een knieval moet maken voor hem.

Merkel is een stuk 'Realpolitik' gewoon. Dat blijkt uit de uitslag van het bezoek: een soepeler visumbeleid lijkt verworven, maar de belofte om 'een duwtje te geven' aan de onderhandelingen tussen Turkije en Europa is natuurlijk niet hetzelfde als een belofte dat de toetreding binnen handbereik is.

Natuurlijk doet het bezoek van Merkel de wenkbrauwen fronsen, maar is er wel een alternatief? De Duitse kanselier was in augustus nog het moreel kompas in de vluchtelingencrisis. Met haar 'Wir schaffen das' gaf ze niet alleen een boodschap van hoop, maar legde ze Europa een morele norm op.

Alleen, nauwelijks twee maanden later schiet daar weinig van over. Het ontstellende gebrek aan solidariteit in Europa, waar de voormalige Oostbloklanden in uitblinken, zorgde ervoor dat de vluchtelingencrisis stilaan compleet ontspoord is. Blijft dus over: gaan biechten bij de duivel in de hoop daar meer clementie te krijgen dan in de eigen unie. 

In tegenstelling tot bij de eurocrisis is het leiderschap van Merkel nu niet vanzelfsprekend. Zelfs niet in eigen land, zelfs niet in eigen politieke rangen.

Haar ruimhartige aanpak van de vluchtelingencrisis keert zich volledig tegen haar. Dat ze dus kiest voor de vlucht vooruit, moet niet vreemd overkomen. Dat deed ze overigens ook al bij de eurocrisis.

Het verschil is dat ze bij de eurocrisis de belhamels van de klas in de hoek kon zetten. Nu moet ze afrekenen met belhamels in de Europese klas én met een vijandige omgeving. Dat maakt dat ze kiest voor de meest cynische aanpak, het machiavellisme van de politiek, de regelrechte keuze voor het rauwe realisme. Ze heeft daarin nauwelijks een alternatief.

Dat alleen is een bloedstollende vaststelling.

 

.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content