Redacteur Beleggen

1.000 miljard euro staatsschuld heeft de ECB in anderhalf jaar gekocht, in een poging de inflatie te reanimeren. Met als enig resultaat spaarwoede, in alle betekenissen van het woord.

Een dijkbreuk kunnen we het nog niet noemen, maar stilaan zal één duim in het gat niet meer volstaan om te vermijden dat de wettelijke minimumrente van ocharme 0,11 procent helemaal weggespoeld wordt.

Vanaf eind oktober gunt KBC bedrijven en overheidsinstellingen geen rente meer op hun spaarrekeningen. In theorie kan dat lot ook kleine spaarders beschoren zijn, al lijkt dat op dit moment symbolisch en praktisch nog enkele bruggen te ver. Het staat banken immers vrij het gereglementeerde spaarboekje uit hun productengamma te schrappen.

Hoe verleidelijk het ook is de grootbanken te verketteren, zij zijn in dit verhaal niet de boeman. 

Een erg grote verrassing is de maatregel van de grootbank niet. Bij de voorstelling van de halfjaarcijfers bleek al dat de klantendeposito’s bij KBC sneller stijgen dan de kredieten. De bank beheert nu 176 miljard euro deposito’s en 131 miljard euro kredieten. 

Gelet op de liquiditeitscrisis van 2008 is dat an sich natuurlijk prachtig nieuws, maar het is ook een luxeprobleem. Net als een andere Belgische grootbank, ING België, weet KBC geen blijf meer met de miljarden cashoverschotten die het maar deels kan omzetten in kredieten. Die overschotten ‘parkeren’ kost banken in het huidige klimaat geld.  

Hoe verleidelijk het ook is de grootbanken in deze te verketteren, zij zijn in dit verhaal niet de boeman. Moegetergde spaarders wenden zich best tot de Europese Centrale Bank. Die heeft het voorbije anderhalf jaar alleen al via de bulkinkoop van staatsschulden banken en grote beleggers 980 miljard euro toegestopt. De theorie luidt dat minstens een deel van dat geld productief wordt aangewend, via langetermijnkredieten aan bedrijven, gezinnen en overheden. 

Dat valt echter serieus tegen: er is een kleine verbetering merkbaar in de kredietverlening in de eurozone, maar van een fors herstel van de vraag is geen sprake. Gelet op de vele onzekerheden over de Europese economie, zijn bedrijven niet geneigd fors te investeren in groei die er mogelijk nooit komt. En overheden tonen zich vlijtiger in het opsouperen van de rentemeevaller dan dat ze die gebruiken voor een doordacht langetermijnbeleid. 

De voordelen van de steeds maar opgedreven stimulus van de ECB zijn dus op zijn zachtst gezegd twijfelachtig. Frankfurt moet vaststellen dat je met 980 miljard euro nog geen inflatie koopt, laat staan duurzame groei. De nadelen, daarentegen, worden wel steeds duidelijker. De ECB ondergraaft beetje bij beetje het verdienmodel van banken, verzekeraars en pen¬sioenfondsen.

En sta ons ook toe twijfels te hebben bij nog een andere theorie: dat een lage rente spaarders aanzet het geld te laten rollen. Verontruste spaarders hamsteren nog meer, in een futiele poging de lage rente te compenseren. Het recordbedrag van 264 miljard euro op spaarboekjes en 75 miljard euro op zichtrekeningen bewijst het: hoe lager de rente, hoe groter de spaarwoede. 

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud