Bart Haeck

In plaats van munitie te verzamelen om de volgende crisis te kunnen bestrijden speelt de Fed de herverkiezing van Donald Trump in de hand.

Het is altijd pijnlijk te moeten vaststellen dat iemand de regels breekt en er ook mee wegkomt. Zeker als die regels ertoe doen en de belangen voor anderen groot zijn. Uitgerekend die situatie doet zich voor met de Amerikaanse president Donald Trump, die zijn succes al sinds zijn aantreden afmeet aan de beurskoersen van Wall Street. Gisteren schoot de S&P500, de beursindex die de brede Amerikaanse economie het best weerspiegelt, voor het eerst ooit boven 3.000 punten.

Dat zou goed nieuws moeten zijn waarbij nauwelijks kanttekeningen te plaatsen zijn, maar ze zijn er wel degelijk. De eerste is dat de beurs niet de meetlat is voor het succes van politiek beleid. De tweede is dat ze evenmin de meetlat is voor het succes van centrale banken, al ziet Trump ook dat anders. En de derde is dat politici hun handen moeten afhouden van het centralebankenbeleid, omdat de verleiding te groot is om met gratis geld een verkiezingsoverwinning te kopen.

Ook dat ziet de Amerikaanse president anders. ‘Ze verknalden het’, tweette Trump vorige maand nog toen de Amerikaanse centrale bank, de Federal Reserve, de rente niet verlaagde. Als de Fed wist wat ze deed, zou ze de rente verlagen, zei hij afgelopen zondag nog aan reporters.

Duwtje

Zelfs zonder dat hij rechtstreeks de Fed aanstuurt, heeft Trump een hand daarin.

Trump krijgt zo goed als zeker zijn zin. Het duwtje dat de S&P500 gisteren over 3.000 punten duwde, was de boodschap van Fed-voorzitter Jerome Powell dat ‘onzekerheden over handelsspanningen en zorgen over de wereldeconomie blijven wegen’, wat de deur openzet voor een renteverlaging later deze zomer.

Daarmee wandelt Powell verder op een weg die een halfjaar geleden nog onbegaanbaar leek. In december verhoogde hij de rente en gaf hij aan dat er nog verhogingen zouden volgen. Hij leek vooral munitie te willen sparen voor als de Amerikaanse economie - en in een naschok ook de onze - plots een zware klap zou krijgen. Beetje bij beetje wandelde de VS toen weg van het historische tijdperk van goedkoop geld. Die logica lijkt overboord gegooid, al is de Amerikaanse economie wellicht bezig aan haar 121ste opeenvolgende maand van groei. Dat is een record sinds de eerste statistieken in 1854.

Het is moeilijk niet te denken aan de boutade over de taak van een centraal bankier: de alcohol op tafel zetten om het feest op gang te krijgen, maar hem op tijd weer wegnemen als het feest dreigt te ontsporen. De alcohol lijkt nu nog even te blijven staan, met een feest op de beurzen tot gevolg.

Zelfs zonder dat hij rechtstreeks de Fed aanstuurt, heeft Trump een hand daarin. Een van de belangrijkste redenen die Powell aangeeft voor zijn toegenomen somberheid over de economische vooruitzichten, zijn de desastreuze handelsoorlogen die Trump zelf is gestart. Dat nadeel is via de Fed dus een voordeel aan het worden.

Anderhalf jaar voor hij naar een tweede termijn in het Witte Huis dingt, lijkt Trump economisch bekeken met alles weg te komen.

Lees verder

Tijd Connect