Advertentie

Zware job voor X

©Sofie Van Hoof

Delhaize-CEO Pierre-Olivier Beckers zwaait na 15 jaar af. X, zijn opvolger, krijgt de zware taak in een bikkelharde retailmarkt een imperium van 158.000 werknemers te stroomlijnen.

Pierre-Olivier Beckers neemt afscheid als CEO van Delhaize. Dat is verrassend. Niet het afzwaaien an sich. Beckers stuurde Delhaize 15 jaar aan en is na Gérard Mestrallet bij GDF Suez en Luc Bertrand bij Ackermans & van Haaren de langstdienende CEO bij een Bel20’er. Dat je na zo’n lange staat van dienst in de frontlinie van een continue oorlog om de consument het roer uit handen geeft, is logisch.

Maar de timing is opmerkelijk: Beckers kondigt zijn afscheid aan op een moment dat er bij de naam van zijn opvolger een ‘X’ staat. Meestal proberen bedrijven voor de continuïteit een ‘kroonprins’ klaar te stomen om een naadloze wissel te verzekeren.

Bij een supermarktimperium als Delhaize is het immers belangrijk dat er iemand aan de top staat met een duidelijke visie en die ook uitzet. Anders gaat een groep met 158.000 werknemers en 3.451 winkels, verspreid over elf landen en drie werelddelen aan het zwalpen. Beckers gaat er prat op dat hij in die 15 jaar aan het roer van Delhaize de omzet met 75 procent heeft opgekrikt tot 22,7 miljard euro. Dat klopt, maar na die 15 jaar expansie achten beleggers Delhaize net als in 1999 nog altijd maar een kleine 5 miljard euro waard.

Delhaize noteert nu tegen een korting van 10 procent op de boekwaarde. ‘Mr Market’ gaat er dus van uit dat als Delhaize zo voortdoet, het aandeelhouderswaarde zal vernietigen. Een hard oordeel, maar niet geheel onterecht.

Het is geen toeval dat net Delhaize, Ahold en Carrefour sinds 1999 30 à 40 procent van hun beurswaarde kwijt zijn, terwijl Colruyt en het Portugese Jeronimo Martins hun beurskoers verdrievoudigden. Die twee laatsten hebben een onklopbare vinger aan de pols van ‘hun’ consument op de thuismarkt en ‘exporteren’ hun kennis maar mondjesmaat.

Retail is als ‘middle man’ tussen veeleisende producenten en dito consumenten een bikkelharde business, die bijna per definitie lokaal is. De sector is een kerkhof: bewonderde retailers als Wal-Mart en Tesco moesten met rode kaken erkennen dat ze zich grandioos hadden verkeken op respectievelijk de Duitse en de Amerikaanse consument. Zelfs Carrefour is onder het leiderschap van CEO George Plassat zijn zwalpende imperium aan het afslanken tot enkele kernmarkten.

X (m/v) krijgt nu de zware taak hetzelfde te doen met het wereldimperium van Delhaize. Het valt moeilijk te geloven dat er veel synergieën te rapen zijn tussen supermarktketens in uiteenlopende markten als de VS, België, Indonesië en Griekenland. Het dringendst is de VS, de thuismarkt van Delhaize met twee derde van omzet en personeel. De fastfoodveteraan Roland Smith is hard bezig de tanker die Delhaize America en vooral de keten Food Lion is, weer op koers te krijgen. Een job die hij beter kan doen zonder dat een CEO van Delhaize Group dubbel werk doet en continu meekijkt.

Een verzelfstandiging van Delhaize America met een aparte notering lijkt de logica zelve en zou de ‘conglomeraatkorting’ die de groep nu op de beurs meekrijgt, verminderen. Voor Beckers zou zo’n verzelfstandiging moeilijk geweest zijn aangezien hij de facto zijn eerste grote beleidsdaad - de uitkoop van Delhaize America in 2000 - zou terugdraaien. X zal die historische last niet meesleuren.

Advertentie
Gesponsorde inhoud