Dat een bedrijfsleider via zijn vennootschap de kosten van een kustappartement fiscaal kan aftrekken, is een aberratie.

Het gebeurt niet vaak dat een rechterlijke uitspraak zo hard nazindert dat ze twee dagen later al het vragenuurtje in de Kamer haalt. En al zeker niet als ze over belastingen gaat. Gisteren was dat toch het geval.

Voor de man in de straat is de vraag waarover het gaat wellicht absurd. Mag een bedrijfsleider zijn vennootschap een appartement aan zee laten kopen, er gratis in wonen en vervolgens de vennootschap de kosten voor dat appartement - de afschrijvingen op de aankoopwaarde en de intrest op de lening - fiscaal laten aftrekken? Het antwoord van het Gentse hof van beroep zal voor velen nog absurder klinken: ja, dat mag.

Zijn de Gentse raadsheren wereldvreemd? Niet echt. Wie spontaan kwaad wordt over de uitspraak, vergeet wellicht dat een privé-persoon niet belast wordt op de meerwaarde die hij boekt als hij het appartement ooit verkoopt. De vennootschap moet daar wel op betalen. Het is het dus een verhaal met de bluts met de buil. En fiscaal-technisch kan je de tegen de uitspraak weinig inbrengen. Ze is coherent.

Alleen is de coherentie elders zoek, namelijk op een hoger maatschappelijk niveau. Het probleem ligt niet zozeer bij de Gentse raadsheren, maar bij de wetgeving die ze moeten toepassen. Een coherente woonfiscaliteit ziet er anders uit. Als er al één reden is voor de overheid om via belastingen het woonbeleid te sturen, is het mensen aan te moedigen eigenaar te worden hun gezinswoning. Dat is een dam tegen armoede voor gepensioneerden.

Combineer de afschaffing van de woonbonus met de fiscale aftrek voor appartementen aan zee en we zien opnieuw een overheid die cadeaus uitdeelt waar het niet nodig is.

Dat de Vlaamse regering die woonbonus afbouwt, is daarom niet ideaal. Toch is de maatregel verdedigbaar omdat de woonbonus veel kost, in deze tijden van lage rente al bij al weinig impact heeft én de Nationale Bank waarschuwt voor een vastgoedzeepbel. De woonbonus afschaffen is een voorbeeld van moedig beleid: de Vlaamse regering probeert met schaarse middelen het verschil te maken.

Maar combineer de afschaffing van de woonbonus met de fiscale aftrek voor appartementen aan zee en we zien opnieuw een overheid die fiscale cadeaus uitdeelt waar het niet nodig is, voor een doel dat discutabel is en op een manier die gewone burgers - zonder vennootschap - in het gezicht uitlacht.

De fiscaal-technische uitleg volstaat niet om het onrechtvaardigheidsgevoel weg te nemen. Zolang een woning niet wordt verkocht, kan een gewone burger de woonkosten niet fiscaal aftrekken. Een bedrijfsleider met een vennootschap dus wel.

Dat moet anders, eenvoudiger en coherenter. Zowel vanuit het standpunt van woonbeleid als vanuit het standpunt van vennootschapsbelasting. Dat laatste hoeft niet problematisch te zijn. De regering-Michel verlaagde het tarief in de vennootschapsbelasting. Wat meer strengheid in aftrekposten als deze zal geen bloedbad aanrichten.

Met een regering in lopende zaken bekijkt het parlement daarom beter of dit kan worden bijgestuurd. Er is geen geld op overschot. En de mensen zijn al kwaad genoeg.

Lees verder

Gesponsorde inhoud