Afgunst

©Alexia Mangelinckx

Afgunst mag geen criterium zijn om de hoogte van het inkomen van toekomstig spoorbaas Jo Cornu te beoordelen, wel of hij vergoed wordt om resultaten te boeken.

Het is moeilijk om niet even weg te dromen hoe het zou zijn om 232.000 euro per jaar te verdienen voor 21 vergaderingen. Dat bedrag kreeg de toekomstige spoorbaas Jo Cornu vorig jaar als lid van de raden van bestuur van KBC, Belgacom en Agfa-Gevaert. Cornu belandde gisteren in een mediastorm toen bleek dat hij die mandaten voort zal uitoefenen, ook als hij straks de spoorwegen leidt. Daarmee verdubbelt hij bijna het maximumloon van 290.000 euro dat hij bij de NMBS kan verdienen.

Hoe verleidelijk het ook is om even weg te dromen bij die bedragen, of er verontwaardigd of afgunstig over te zijn, zulke emoties kunnen geen criterium zijn om het inkomen van Cornu te beoordelen. Slechts één criterium is van tel: wordt hij betaald om te werken?

Sinds de financiële crisis losbarstte, is de verontwaardiging over vergoedingen voor topmanagers weer in alle hevigheid opgelaaid. Op zich terecht, omdat veel mensen aanmoedigingen kregen voor verkeerd gedrag. We mogen verontwaardigd zijn over een systeem waarbij mensen een ‘golden hello’ krijgen om te beginnen aan een job, bonussen krijgen om grote risico’s te nemen die ze zelf niet moeten dragen, om dan bij tegenslag te kunnen vertrekken met een gouden parachute. Het is een recept voor ellende en is moreel niet verdedigbaar. Om dezelfde reden is ook de discussie over riante ontslagvergoedingen voor overheidsmanagers of parlementsleden die gewoon van job veranderen terecht. Het is een vergoeding die losstaat van een prestatie of een opdracht.

Maar laten we niet alles op een hoopje gooien. Een vergoeding voor wie zijn job doet, daar is principieel niets mis mee. Alleen het bedrag moet correct zijn, maar de beoordeling daarvan komt toe aan wie het geld betaalt. De staat plafonneerde het loon van de NMBS-baas. En als KBC vindt dat Cornu’s inbreng in de raad van bestuur 70.000 euro waard is, dan is dat een beslissing die alleen de aandeelhouders van KBC aangaat. Hetzelfde gaat op voor de aandeelhouders van Agfa-Gevaert en Belgacom.

Dat brengt ons bij een tweede vraag: kunnen we verwachten dat al dat rijkelijk betaald werk ook goed wordt gedaan? Een eerste deel van het antwoord is alvast dat er geen belangenconflict lijkt tussen de mandaten. Een tweede deel is dat Jo Cornu zegt dat er genoeg tijd is om alles te combineren. Dat 21 vergaderingen per jaar er wel bij kunnen. Ook de federale regering vindt dat blijkbaar en heeft alleen gevraagd het voorzitterschap van het in woelig vaarwater verzeilde Electrawinds op te geven.

In die laatste keuze kun je à la limite de vlucht vooruit zien, of de opportunistische keuze om het minst betaalde en moeilijkste mandaat op te geven. Maar uiteindelijk is dat opnieuw niet de kern van deze discussie. De kern is of mensen worden betaald om prestaties neer te zetten en of wie de vergoeding betaalt, ook de hoogte ervan bepaalt. De vergoedingen die Cornu behoudt, sporen tot nader order met die criteria.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud