Dat vlak na elkaar de CEO’s van de twee beursgenoteerde overheidsbedrijven de handdoek in de ring gooien, moet alarmbellen doen afgaan.

Stefaan De Clerck, bestuursvoorzitter van Proximus, heeft zich het vuur uit de sloffen gelopen om Dominique Leroy te overtuigen tot een tweede mandaat als CEO. Het heeft niet gebaat. Op 1 december stapt Leroy op. Ze wordt CEO van het Nederlandse telecombedrijf KPN.

KPN zat dringend om een nieuwe CEO verlegen na het onverwachte vertrek van zijn topman Maximo Ibarra, die er nog maar anderhalf jaar aan de slag was. Dat het Nederlandse bedrijf aan de mouw van Leroy heeft getrokken, is niet verbazend: de voorzitter van zijn raad van commissarissen is Duco Sickinghe, die als voormalige topman van Telenet het Belgische telecomwereldje bijzonder goed kent. En dat Leroy oren had naar de sirenenzang uit Nederland is evenmin een grote verrassing. Als ze nog een internationale carrière ambieerde, moest ze nu de sprong wagen, want ze viert binnenkort haar 55ste verjaardag.

Voor Proximus en België is het een verlies. Het overheidsbedrijf moet op zoek naar een nieuwe CEO op een moment dat het bezig is met een drastisch herstructureringsplan als antwoord op de uitdagingen in de telecomsector: de teruglopende omzet in de traditionele diensten, de noodzaak tot snellere digitalisering, de zware investeringen in netwerkinfrastructuur.

Politieke bemoeienissen

Voor die uitdagingen staat ook KPN. Het Nederlandse bedrijf is niet veel groter dan Proximus. De beurswaarde ervan ligt een derde hoger, maar de omzet van de twee bedrijven is ongeveer gelijk. Bij KPN krijgt Leroy wel een salaris dat bijna dubbel zo hoog ligt als wat ze bij Proximus had. Ook als Proximus een geste zou doen, met de zegen van hoofdaandeelhouder de staat, zou er een kloof blijven.

Het is jammer dat Leroy kiest voor het groenere gras in Nederland. Maar het kan ook een opportuniteit zijn.

Maar heeft alleen het geld haar over de streep getrokken? Is het een toeval dat kort na elkaar de CEO’s van de twee beursgenoteerde overheidsbedrijven in ons land aankondigen dat ze opstappen? Koen Van Gerven van Bpost meldde dat enkele weken geleden.

Ze hebben geen eenvoudige job. Enerzijds moeten ze proberen tegemoet te komen aan de eisen van de financiële markten. Anderzijds wordt hun bewegingsruimte beperkt door politieke bemoeienissen. Want ondanks alle dure eden dat de overheid zich zal houden aan de regels van deugdelijk bestuur die gelden voor beursgenoteerde bedrijven hebben de politici moeite die te respecteren. Net zoals Van Gerven bij Bpost kwam Leroy bij Proximus de voorbije jaren een paar keer ferm in aanvaring met haar meerderheidsaandeelhouder.

Dat de managers van overheidsbedrijven het hier niet lang volhouden - er zijn nog voorbeelden - wijst erop dat iets grondig scheef zit. De politieke wereld kan daarop reageren met schouderophalen. Maar het ware beter te onderzoeken waar het probleem zit, en er iets aan te doen.

Dat Leroy kiest voor het groenere gras in Nederland is jammer voor België. Maar het kan ook een opportuniteit zijn. Er zijn in het verleden al een paar keer gesprekken geweest over een toenadering tussen het Belgische Proximus, toen dat nog Belgacom heette, en het Nederlandse KPN. Met Leroy aan het hoofd van KPN kan dat plan misschien weer op tafel komen. Of blijft dat voor de politieke wereld in België en Nederland een brug te ver?

Lees verder

Tijd Connect