Redacteur Politiek

Twitter heeft het recht iemand te schorsen die zijn beleid niet respecteert, ook de Amerikaanse president. De vragen zijn of dat beleid het juiste is en of met Twitters impact op het publiek debat extra verantwoordelijkheid komt.

Bien étonnés de se trouver ensemble. Nadat de Amerikaanse vicepresident Mike Pence zich de afgelopen dagen over de erkenning van de verkiezingszege van Joe Biden aan de kant van de Trump-tegenstanders bleek te bevinden, schaarde de Duitse bondskanselier Angela Merkel zich maandag aan de kant van wie het geen goed idee vindt dat Twitter de account van president Donald Trump heeft geschorst.

Het is een intrigerende discussie, deels wegens het verschil tussen woord en daad. Pence heeft gelijk dat hij de democratische instellingen in de VS respecteert en de opstand van Trump ertegen niet volgt. De daad die hij stelde - het mee formeel erkennen van de verkiezingsuitslag - is de juiste. Dat is het makkelijke deel van de discussie.

De Twitter-discussie is lastiger, zeker als we ze vertalen naar Belgische normen. De Vlaamse regering bijvoorbeeld maakt net een punt van discriminatie. Ze overweegt met praktijktesten te meten of verhuurders kandidaat-huurders discrimineren en of bedrijven dat doen met sollicitanten.

Merkel heeft gelijk dat ze, voor één keer, de verdediging van Trump koos.

En als we dat doortrekken: mag een cafébaas zomaar iemand weigeren in zijn café? Mag een winkelier een klant vragen ergens anders te shoppen? Mag een discotheek beslissen mensen met migratieroots niet binnen te laten? Mag Twitter klanten weigeren, dus ook de president van de VS? Waar botst de vrijheid van ondernemen, de vrijheid van vereniging, de vrijheid te doen waar je zin in hebt met het recht op non-discriminatie?

Voor cafés, winkels en discotheken is de discussie vrij eenvoudig. Het staat ze vrij een beleid uit te stippelen dat de baan houdt voor een rechtbank. Het verschil in behandeling moet objectief, redelijk en te motiveren zijn. Wie betrapt is op winkeldiefstal kan je weigeren in de winkel, net als een café een klant kan weigeren die gewelddadig is of uit dronkenschap een ongeval veroorzaakte. Iemand weigeren op basis van afkomst, kan niet.

In die zin lijkt de Twitter-beslissing helder. Het sociaal netwerk heeft een beleid, zelfs op maat van wereldleiders. Trump heeft dat geschonden. Daarom heeft Twitter beslist Trump te beroven van zijn gratis megafoon naar 89 miljoen volgers.

De echte vraag ligt bij die megafoon: heeft de wereld het recht te horen wat Trump denkt? En welke alternatieven zijn er behalve Twitter, nu Facebook zijn screening opvoert en sociale media die een vrijgeleide geven aan radicaal-gewelddadige meningen, zoals Parler, gebannen worden in de appwinkels en op de servers van Google, Apple en Amazon?

Daar ligt de discussie. Wie dominantie verwerft over het publieke debat erft de verantwoordelijkheid het recht op vrije meningsuiting in dat debat te respecteren. Dat recht op vrije meningsuiting gaat bij uitstek over de mening waarmee je het niet eens bent. Anders is het zinloos. In die zin heeft Merkel gelijk dat ze, voor één keer, de verdediging van Trump koos.

Lees verder

Gesponsorde inhoud