Redacteur Politiek

Als er een iets is wat we qua economische schade echt moeten vrezen in deze coronacrisis, is het de paniek zelf.

Wie nervositeit op de financiële markten wil begrijpen, ziet ze best als de belofte van de toekomst. Wie geld stopt in aandelen, koopt de belofte van toekomstige dividenden en meerwaarde. Wie geld in obligaties stopt, koopt de belofte van toekomstige rentebetalingen. In die zin is het veelzeggend dat het coronavirus twee weken geleden de Bel20 met de grootste snelheid ooit van een stijgende stierenmarkt naar een dalende berenmarkt deed gaan. En dat de Bel20 deze week de grootste rollercoasterweek - van verlies naar winst en terug - beleefde in zijn geschiedenis.

Het toont de grote zenuwachtigheid over die toekomst. Want de signalen zijn verwarrend. Charles Beauduin, de ondervoorzitter van Voka, zegt in De Tijd dat de Vlaamse bedrijven nauwelijks last hebben van het virus. Tegelijk verlaagde de Amerikaanse centrale bank deze week de rente met de grootste onverwachte knip sinds de financiële crisis en zal ze later deze maand wellicht nog eens de rente verlagen. Wie heeft gelijk?

Voor de daadkracht van de Amerikaanse Federal Reserve zijn enkele hypotheses. Een eerste is dat deze crisis de zwakte van het Amerikaanse gezondheidssysteem blootlegt. Veel Amerikanen gaan niet naar de dokter, omdat ze die niet kunnen betalen en omdat ze geen ziekteverzekering hebben. In die situatie kunnen besmettingen te lang onder de radar blijven en tot paniek leiden als ze plots massaal boven water komen.

Een tweede hypothese is dat vooral de angst voor de angst zelf erg groot is geworden. 'The only thing we have to fear is fear itself', sprak Franklin D. Roosevelt bij zijn inauguratie in 1933. Dat is wat economen de tweederonde-effecten noemen: consumenten worden om irrationele redenen bang en besparen op hun uitgaven, waardoor plots echte economische schokken ontstaan bij de bedrijven die consumentengoederen produceren. Wellicht ligt daar het grootste economische gevaar van corona, als de komende dagen en weken de berichten over besmettingen blijven binnenlopen.

De derde hypothese is dat corona de eerste vijand in twaalf jaar is waartegen de centrale banken niet zijn opgewassen. De grote ironie van de financiële crisis is dat de centrale banken erin slaagden het spaargeld van de burgers te redden, maar dat dat spaargeld sindsdien niets meer opbrengt. Een van de andere nadelen is dat diezelfde lage rente slecht draaiende bedrijven kunstmatig in leven houdt. De kans bestaat dat corona dat nadeel oplost en de zieke bedrijven wel degelijk naar hun einde begeleidt. Dat zal dan wel gebeuren met alle pijn die de centrale banken al sinds 2008 proberen te stillen.

Aan al die factoren kunnen we weinig doen, behalve één: de angst voor de angst. Als er één strategie is om in deze coronacrisis economische schade te vermijden, is het koelbloedigheid.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud