Antwerpse handjes

©Photo News

De Antwerpse CD&V heeft haar hand overspeeld in een debat dat er voor iedereen toe doet: hoe omarm je diversiteit zonder je eigen waarden te verliezen?

In de twee grootste steden van Vlaanderen, Antwerpen en Gent, zijn de lokale verkiezingen met nog een half jaar te gaan nu al een politiek slagveld. In Gent verloor de sp.a haar lijsttrekker Tom Balthazar, won bij de N-VA Elke Sleurs een conflict met Siegfried Bracke, waarna Sleurs een stap opzij zette en Anneleen Van Bossuyt de lijst trekt. In Antwerpen ontplofte het sp.a-Groen-kartel Samen, blijft de lokale sp.a-voorzitter Tom Meeuws zich maar in de voet schieten en verslikte CD&V-lijsttrekker Kris Peeters zich gisteren in een poging de banden aan te halen met de chassidische gemeenschap door de joods-orthodoxe Aron Berger op de lijst te zetten.

Peeters vroeg dinsdagavond in ‘Terzake’ om Berger de kans te geven zich te verdedigen, nadat Berger in een interview met Joods Actueel had gezegd te weigeren vrouwen een hand te geven. Toen die kans er gisteren eindelijk kwam, op een door de Antwerpse CD&V gepland bezoek aan de Joodse gemeenschap, draaide het uit op een nog groter fiasco. Berger trok zich terug, onder meer nadat CD&V ook had gevraagd afstand te nemen van oude verklaringen. Zo omschreef hij in 2013 gemengd onderwijs als ‘kindermishandeling’ op de Antwerpse zender ATV.

De grote vraag is na gisteren niet of de juiste beslissing is genomen. De grote vraag is wat de Antwerpse CD&V bezielde om Berger op de lijst te zetten en daarin zo lang te volharden, tot grote onvrede van onder meer de rechtervleugel van de partij, de vrouwenafdeling Vrouw & Maatschappij en Vlaams viceminister-president Hilde Crevits.

Het punt is namelijk niet dat de ‘andere’ hier wordt uitgesloten. De chassidisch-joodse gemeenschap heeft alle vrijheid en alle recht om in België haar geloof te belijden en het leven te leiden dat ze wil. De enige grens is dat haar leden de wet naleven, net zoals dat geldt voor alle Belgen.

Maar vervolgens heeft ook iedere vereniging - zoals een politieke partij - het recht en de vrijheid om zich te organiseren. Van een politieke partij mag je verwachten dat ze daarbij bepaalde waarden verdedigt en dat doel niet uitholt door zomaar iedereen op de lijst te zetten. Net dat was CD&V aan het doen.

CD&V is een partij met een sterke vrouwenvleugel, neemt via haar ‘Regenboognetwerk’ deel aan de holebi-optocht Belgian Pride, is historisch sterk verweven met de Vlaamse onderwijswereld en mag als centrumpartij toch minstens de fundamentele rechten uit de Belgische grondwet tot haar DNA rekenen. In die grondwet staat dat ‘de gelijkheid van vrouwen en mannen is gewaarborgd’.

De hand reiken aan zo veel mogelijk Vlamingen, hoe verschillend ze ook zijn, is een goede ambitie voor iedere politieke partij. Maar er is een grens: als je te veel waarden tegelijk omarmt, heb je er op den duur zelf geen enkele meer. Dan verdwijnt het doel om aan politiek te doen, op de persoonlijke ambitie van de lijsttrekkers na. Dat is wat in Antwerpen aan het gebeuren was en waarom het relevant is.

De vaudeville rond de Antwerpse CD&V-ambities leest als een miniatuurtje van een veel groter probleem: hoe organiseer je politiek in een land waar de burgers qua religie, moedertaal en afkomst almaar diverser worden? Het antwoord is hen de hand te reiken en uit te nodigen tot het democratisch debat, zonder zelf basiswaarden uit het oog te verliezen. Wat in de grondwet staat, zoals de gelijkheid van mannen en vrouwen, is daarbij een goed begin. Uitgerekend de voormalige staatsdragende partij CD&V, of toch minstens haar Antwerpse afdeling, had dat moeten begrijpen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content