Stefaan Michielsen

De Arco-coöperanten geven de strijd nog niet op. Door extra lawaai te maken verhinderen ze dat de politici het dossier in de vergeethoek duwen.

Twee opeenvolgende regeringen, Di Rupo en Michel, hebben er hun tanden op stukgebeten. Daarom hebben de politieke partijen wijselijk besloten in deze campagne stilletjes te zwijgen over hun belofte een compensatieregeling uit te werken voor de Arco-coöperanten die door de ondergang van Dexia in 2011 hun belegging waardeloos zagen worden. Samen speelden ze 1,5 miljard euro kwijt.

Advocaat Geert Lenssens, die 5.000 gedupeerde Arco-beleggers vertegenwoordigt, wil vermijden dat het dossier in de vergeetput belandt. Twee weken voor de stembusgang plaatst hij het met een sensationele actie weer prominent op de politieke agenda. Hij stelt de meerderheidspartijen van de regering-Michel in gebreke, omdat ze hun in het regeerakkoord aangegane engagement om een plan B voor de Arco-coöperanten uit te werken niet zijn nagekomen.

De belofte van de regering-Michel om een plan B voor de Arco-coöperanten uit te werken is op juridische bezwaren gebotst.

Het zou de politiek in ons land fundamenteel veranderen als een rechter oordeelt dat politieke partijen aansprakelijk zijn voor niet nagekomen beloftes. Het idee is niettemin interessant, het opent perspectieven. Maar het is erg twijfelachtig of de actie van Lenssens juridisch enige kans maakt. Is een engagement in een regeerakkoord niet eerder een voornemen dan een echte verbintenis? En gaat het dan om een resultaatsverbintenis of een inspanningsverbintenis?

Geen doorbraak

Er kan niet worden gezegd dat de regering-Michel niet heeft geprobeerd een oplossing uit te werken voor de Arco-coöperanten. Vicepremier Kris Peeters van CD&V, de partij die het meeste Arcobeleggers in haar achterban telt, heeft het Arco-dossier herhaaldelijk hoog op de agenda geplaatst. Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) was misschien niet gehaast daar werk van te maken. Maar ook premier Charles Michel (MR), die het dossier later naar zich toetrok, heeft geen doorbraak kunnen forceren.

Is een engagement in een regeerakkoord niet eerder een voornemen dan een echte verbintenis?

Volgens een eerste voorstel zou de overheid zelf de compensatie via het depositogarantiefonds betalen. Maar nadat Europa die regeling als illegale staatssteun had veroordeeld, was het gewoon erg moeilijk een juridisch sluitende oplossing te vinden. Het plan B, om de staatsbank Belfius voor het gelag te laten opdraaien, was evenmin evident. De bank was niet aantoonbaar aansprakelijk voor de verliezen van de coöperanten en de ECB accepteert als bankentoezichthouder niet dat de Belgische regering Belfius dwingt een hoop centen op tafel te leggen om een louter politieke deal te financieren.

Centen kwijt

Omdat niemand weet hoe de puzzel moet worden gelegd, hebben verschillende partijen het opgegeven en de Arco-coöperanten gezegd dat ze er zich bij moeten neerleggen dat ze hun centen kwijt zijn. Enkel CD&V heeft die boodschap nog niet zo uitdrukkelijk gebracht, al is het geloof ook daar weg. In haar programma voor 26 mei spreekt ze niet meer over Arco.

Met zijn actie probeert Lenssens te vermijden dat de politieke wereld haar handen helemaal van het Arco-dossier aftrekt en herinnert hij de beleidsmakers aan hun verantwoordelijkheid. Hij heeft er natuurlijk belang bij die piste open te houden. De kans dat hij voor de Arco-coöperanten via schadeclaims bij de rechtbanken genoegdoening kan krijgen, is erg klein.

Lees verder

Tijd Connect