<B>Commentaar:</B> Een eigen staat voor de Palestijnen

Na een doodsstrijd van bijna twee weken is de Palestijnse president, Yasser Arafat, gisterenochtend overleden. Daarmee kwam een einde aan de stroom van tegenstrijdige berichten over zijn gezondheidstoestand. Die onduidelijkheid had echter een belangrijk doel: het garanderen van een vlotte overgang naar het post-Arafat-tijdperk.

Het gevaar voor een machtsvacuüm was reëel. Arafat domineerde bijna veertig jaar lang de Palestijnse strijd voor een eigen staat. Hij bleef tot het bittere einde aan de touwtjes trekken. Zijn vertrouwelingen zijn er echter in geslaagd de grote leegte na Arafat op te vullen. De belangrijkste functies van Arafat zijn verdeeld onder drie oude strijdmakkers.

Dat betekent niet dat het gevaar voor een interne machtsstrijd is geweken. Veel Palestijnse burgers vragen zich bijvoorbeeld af of hun nieuwe leiders sterk genoeg zijn om een tegengewicht te vormen voor Israël. Bovendien kan de hervatting van het overleg met Israël de spanningen in het Palestijnse kamp opdrijven, met een interne machtsstrijd tot gevolg.

Volgens velen is het dus bang afwachten. Maar dat klopt niet: de Palestijnen én de Israëli's moeten nu al de hervatting van de dialoog voorbereiden. Het is ironisch dat Arafats dood kansen schept op een hervatting van het vredesproces. De voorbije dagen is daarbij vooral scherpgesteld op wat de Palestijnen gaan doen. Maar de verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij hen.

De Israëli's zijn verplicht open kaart te spelen: willen ze vrede sluiten met de Palestijnen of niet? Israël heeft Arafat jarenlang bestempeld als het obstakel voor een vredesakkoord. Nu dat obstakel is verdwenen, moet blijken of dat argument gemeend was of niet. De Palestijnen vrezen alvast dat Israël nieuwe voorwaarden gaat stellen voor de hervatting van de dialoog. Daarmee wordt het vredesproces opnieuw op de lange baan geschoven.

De internationale gemeenschap moet zich dus opnieuw wat meer gaan bemoeien met het Israëlisch-Palestijnse conflict. De Verenigde Staten zijn de enige partij die Israël onder druk kan zetten toenadering te zoeken tot de Palestijnen. President George Bush zei gisteren dat hij voor de oprichting van een Palestijnse staat is. Maar dat zegt hij al jaren, haast op automatische piloot, zonder daar concrete maatregelen voor te nemen. Biedt de Europese Unie dan een alternatief? Niet echt, ondanks hun goede voornemens laten de Europeanen het afweten. Misschien dat ze na de dood van Arafat wel hun schouders zetten onder het vredesproces en de oprichting van een Palestijnse staat.

Arafat zal een onafhankelijk Palestina nooit meemaken. Maar zijn historische rol is niet te onderschatten. Hij legde de basis van het Palestijnse nationalisme. Zonder die eigen, Palestijnse identiteit was geen sprake geweest van het streven naar een eigen staat. Arafats aanhangers sloegen de nagel op de kop toen ze eerder deze week scandeerden: 'Arafat heeft ons gemaakt.'

Erik Ziarczyk

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud