<B>Commentaar</B> over de beleidsverklaring: Het schurend scharniertje

Kamer en Senaat hebben gisteren de algemene beleidsverklaring van premier Verhofstadt aangehoord. Dat gebeurde niet alleen drie weken later dan de premier zelf in een vlaag van voluntarisme had aangekondigd. De inhoud van de beleidsverklaring viel ook veel magerder uit dan de premier zich had voorgenomen. Een oplossing voor het DHL-dossier is er nog steeds niet en ook over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is nog geen vergelijk gevonden. De premier houdt er uiteraard de moed in en hoopt dat beide dossiers in de komende weken hun beslag krijgen. Maar inmiddels moest hij zich in zijn beleidsverklaring wel beperken tot het sociaal-economische beleid dat zijn kabinet het komende parlementair jaar wil voeren.

Het belang van dat beleid is uiteraard onnoemelijk veel groter dan DHL en Brussel-Halle-Vilvoorde samen, maar ook hier moesten de ambities beperkt worden. Het kabinet kwam nauwelijks verder dan de opstelling van de ontwerpbegroting voor volgend jaar en de uitvoering van de beslissingen van de megami-nisterraden van begin dit jaar. En dan nog, want om de rekeningen te doen kloppen, moest de uitvoering van die beslissingen zelfs op de lange baan worden geschoven. Wat de vergrijzing betreft, moeten we het vooralsnog stellen met een aantal algemene beginselen. Concrete maatregelen komen er pas nadat de sociale partners hun zegje hebben kunnen doen. En ook de financiering van de sociale zekerheid werd niet structureel aangepakt. De exploderende uitgaven in de ziekteverzekering werden aangepakt met een traditionele mix van inkomstenverhogingen en uitgavenremmers, zodat het stelsel alweer een jaar voort kan.

De begroting wordt in evenwicht ingediend. Maar dat is in de eerste plaats de verdienste van de Vlaamse overheid die volgend jaar een extra groot overschot boekt om de federale overheid uit de nood te helpen. De Vlaamse regering koppelt hier wel de voorwaarde aan dat ook de andere deelstaten een extra budgettaire inspanning leveren. Gebeurt dat niet, dan verlaagt zij haar overschot en is meteen het evenwicht in de begroting van de globale overheid zoek.

Op een ogenblik dat er in het licht van de vergrijzing begrotingen met structurele overschotten zouden moeten worden ingediend, stelt paars zich tevreden met een wankele sluitende begroting. Het excuus van de tegenvallende conjunctuur geldt nochtans niet meer.

Mede door de meevallende conjunctuur moest 2004 op een sociaal-economisch scharnierjaar worden, lieten Frank Vandenbroucke en Johan Vande Lanotte begin dit jaar weten. De megaministerraden zouden Verhofstadt II een tweede adem bezorgen. Een zwangerschap later is het kabinet nog steeds met de uitvoering van de toen afgesproken maatregelen bezig en moet het die zelfs meer in de tijd spreiden. Het scharnier is een scharniertje geworden dat bovendien verschrikkelijk schuurt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud