<B>Commentaar</B> over de fusieplannen van Dexia: Paringsdans in Turijn

Dexia en Sanpaolo IMI, de derde bank van Italië, bevestigden gisteren officieel dat ze gesprekken voeren over een fusie tussen gelijken. Een akkoord tussen beide partijen is er nog niet, maar de gesprekken zitten wel in een beslissende fase. Volgens welingelichte bronnen wordt de knoop wellicht nog voor het einde van het jaar doorgehakt. De federale minister van Buitenlandse Zaken, Karel De Gucht, ontfermt zich persoonlijk over het belangrijke fusiedossier. Hij behoudt zijn bestuursmandaten bij Dexia tot de onderhandelingen met Sanpaolo IMI zijn afgerond.

De impact van een fusie tussen beide financiële groepen is enorm. Niet dat de Belgische particulieren veel van een samensmelting zullen merken. Het belang van een grensoverschrijdend huwelijk tussen Dexia en Sanpaolo zit elders. Als de fusie lukt, ontstaat niet alleen de vierde bank van de eurozone, de onverwachte samensmelting dreigt ook een kettingreactie te veroorzaken in de rest van financieel Europa.

Zowat overal bekijken de bankiers met ingehouden adem de paringsdans in Turijn, waar de hoofdzetel van Sanpaolo IMI gevestigd is. Ze doen dat in het besef dat een nieuwe consolidatieronde in de Europese banksector onvermijdelijk is. Anders dreigt vroeg of laat een invasie van de veel grotere bankreuzen uit de VS. Daar maakt 'big is beautiful' opnieuw furore en kunnen steeds meer banken met gemak een middelgrote Europese concurrent opslokken.

Ook voor Dexia en Sanpaolo IMI is het een kwestie van eten of gegeten worden. Daar zijn de meeste waarnemers het over eens. De hamvraag is of beide partijen wel voor elkaar geschikt zijn. En daarover bestaat veel minder eensgezindheid. Duidelijke synergievoordelen ontbreken, daarvoor is de overlapping tussen Dexia en Sanpaolo IMI te klein. Voor een echte meerwaarde is het wachten op de harmonisering van de Europese consumentenwetgeving. Dat moet het voor grensoverschrijdende retailbanken mogelijk maken kosten te besparen, bijvoorbeeld door de integratie van hun informaticasystemen of de ontwikkeling van gezamenlijke producten voor de Europese markt. Maar zover is het nog lang niet. Sterker nog, volgens specialisten kan bovenstaand scenario nog zeker vijf tot tien jaar op zich laten wachten.

Velen vragen zich dan ook af wat de tweede bank van België in de soms duistere Italiaanse bankwereld te zoeken heeft. De dooddoener dat enkel een fusie op basis van gelijkwaardigheid aanvaardbaar is, moet met een flinke korrel zout worden genomen. Gelijkwaardigheid is fictie. Bij een fusie is er altijd een winnaar en een verliezer, dat weet het topmanagement maar al te goed. De kans dat de Belgische belangen platgedrukt worden tussen de belangen van de Franse en Italiaanse partners, is dan ook levensgroot.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud