<B>Commentaar over Arcelor-dossier:</B> Nieuwe zakelijkheid

De federale premier Guy Verhofstadt (VLD), geflankeerd door zijn Vlaamse en Waalse collega's Yves Leterme (CD&V) en Elio Di Rupo (PS), kreeg gisteren de toplui van Arcelor en Mittal Steel over de vloer. Respectievelijk Guy Dollé en Lakshmi Mittal kwamen in de Wetstraat 16 hun industriële projecten toelichten.

Ruim een week geleden choqueerde - het was net niet schofferen - Mittal de staalwereld met een overnamebod van 18,6 miljard euro op Arcelor. Het bod creëert niet alleen het absolute nummer één in staal wereldwijd, het beroert ook de Belgische regeringen. Arcelor heeft vijf vestigingen in België en stelt hier 12.500 man te werk.

Na afloop van de gesprekken hielden alle gesprekspartners de lippen stijf op elkaar. Het enige wat Verhofstadt kwijt wilde, was dat de regering een 'rationele benadering' in het dossier aanneemt. Daarbij wordt nagegaan wat de positieve effecten zijn op de werkgelegenheid, de productie, de investeringen in onderzoek en de ontwikkeling van de projecten. Om haar bij die analyse te helpen stelt de regering woensdag een zakenbankier aan die de projecten van beide staalgiganten van naderbij moet bekijken.

De verschillende regeringen gaan duidelijk niet over ijs van één nacht. De federale regering maakte van jobcreatie een topprioriteit. Nu weer een belangrijke industriële sector in België van eigenaar dreigt te veranderen, doet ze er alles aan om zoveel mogelijk jobs in België te houden of om zo mogelijk extra jobs in de wacht te slepen.

Met de staalsector in België in een overgangsfase is dat geen sinecure. Vlaanderen trok zich al volledig terug uit de staalindustrie en verkocht zijn participatie in Arcelor. Vorige zomer verkocht ook het Waals Gewest een eerste deel van zijn aandelen Arcelor. Beide gewesten hopen via onderzoek en ontwikkeling jobs te creëren. Zo slaagde de Vlaamse regering er bij de verkoop van haar Arcelor-aandelen in een onderzoekscentrum bij Sidmar in Gent veilig te stellen.

De rationele benadering van Verhofstadt, Leterme en Di Rupo heeft alles te maken met die nieuwe wind. Met fiscale lokmiddelen als de notionele intrestaftrek speelt de regering beide kemphanen tegen elkaar uit. Diegene die België de meeste investeringsmogelijkheden en jobs biedt, krijgt de steun van de Belgische overheid en de vakbonden. En dat kan de burger alleen maar toejuichen. Die houding staat in elk geval in schril contrast met de vele emotionele reacties van de overheid bij de uitverkoop van de Generale Maatschappij, de BBL, Petrofina, Tractebel of Electrabel aan grote buitenlandse ondernemingen.

Sommigen zullen die rationele houding of nieuwe zakelijkheid van de overheid als plat opportunisme afdoen. Anderen zullen spreken van zakelijk realisme. Eigenlijk zal het de burger worst wezen. Die beoordeelt enkel de resultaten. En als die goed zijn, schaart hij zich opnieuw achter zijn politici. Dat is de oude en de nieuwe zakelijkheid van de kiezer.

Stephan Verheyden

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud