<B>Commentaar over de cumul:</B> De particraten

Elio Di Rupo gaat het voorzitterschap van zijn partij combineren met het minister-presidentschap van het Waals Gewest. Het is een combinatie die al eerder door Di Rupo werd uitgeoefend en in het zuiden van het land overigens niet ongewoon is. Ook Didier Reynders combineert het federale vice-premierschap met het voorzitterschap van de Franstalige liberalen. Reynders doet daarmee gewoon wat Louis Michel hem voordeed. De cumul illustreert open en bloot de almacht van de particratie.

In het noorden van het land is de particratie niet of nauwelijks minder, maar wordt ze wel minder openlijk geëtaleerd. De regering is een zaak, de partij een andere zaak, wordt bij de Vlaamse partijen vaak gezegd. Toen Guy Verhofstadt het vorig jaar nodig vond de politieke leiding van zijn partij op zich te nemen, moest hij haast onmiddellijk op zijn stappen terugkomen. Bij de Vlaamse regeringspartijen worden de zwaargewichten meestal in de regering opgenomen, kwestie van de interne oppositie tegen het regeringswerk te minimaliseren. Aan het hoofd van een Vlaamse regeringspartij komt doorgaans een vertrouwensman van de minister(s)-zwaargewichten in de regering(en). Het ideale profiel van een voorzitter van een Vlaamse regeringspartij is iemand die net sterk genoeg is om de partij bijeen te houden, maar onvoldoende gewicht heeft om het regeringswerk te dwarsbomen. Een partijvoorzitter die te sterk wordt, is een stoorzender, zo leert de ervaring. De ruzies tussen Wilfried Martens en Leo Tindemans zijn legendarisch. Het duel tussen Karel De Gucht en Guy Verhofstadt ligt nog vers in het geheugen.

Inmiddels werd De Gucht partijpolitiek geneutraliseerd door hem in de regering op te nemen en loopt de VLD, met Bart Somers aan het hoofd, weer braaf in de Verhofstadt-pas. Ook CD&V werkt met het model van de sterke man in de regering en diens vertrouwensman aan het hoofd van de partij. Het is een van de redenen waarom Yves Leterme bij de federale verkiezingen van 2007 allicht niet aan de Vlaamse zijlijn kan blijven staan.

De sp.a bekleedt dan weer een middenpositie tussen het Vlaamse model van CD&V en VLD en het Franstalige model van PS en MR: de sterke man van de partij leidt de partij, maar maakt geen deel (meer) uit van een regering. Al onder Steve Stevaert kwamen alle lijnen van de partij bijeen op de Brusselse Grasmarkt. Onder Johan Vande Lanotte zullen de ministers meer dan ooit rechtstreeks hun orders vanuit het partijhoofdkwartier ontvangen, zoals dat sinds jaar en dag het geval is bij PS en MR.

Vande Lanotte liet al weten dat voor hem het onderscheid tussen regering en partij tijdelijk is opgeschort. De vraag is hoe tijdelijk en hoe lang het nog duurt voor ook in Vlaanderen partijvoorzitters tegelijk minister zijn. Het algemeen belang wordt meer en meer de optelsom van de afzonderlijke partijbelangen.

Stefaan Huysentruyt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud