<B>Commentaar over de vakbonden:</B> De rode schakel

Niet alleen het socialistische ABVV, ook het christelijke ACV en de kleinere liberale ACLVB hebben gisteren het Generatiepact van de regering verworpen. Er komen acties in een gemeenschappelijk front om een bijsturing van het pact af te dwingen. Maar hoe ver moeten de aanpassingen gaan om de bonden tevreden te stellen?

De regering kan de tekst verder afzwakken, maar wat blijft er dan nog van over? Om het ACV over de brug te halen, heeft het kabinet bij de onderhandelingen over het loopbaaneinde al heel wat water in de wijn gedaan. De tekst intrekken is geen optie, want paars heeft er inmiddels zijn lot aan verbonden.

De ACV-bonzen zijn gisteren door hun basis voorbijgehold, een twijfelachtige eer die ook al de top van het ABVV te beurt viel. Dat ook de ACV-basis zich nu roert, is voor een deel het rechtstreekse gevolg van een grootscheepse desinformatiecampagne van de socialistische bond. Dat die desinformatie er bij de achterban van de christelijke bond in gaat als zoete koek, bewijst hoe gevoelig de kwestie van het brugpensioen is op de werkvloer.

Nieuwe onderhandelingen aanknopen om de tekst bij te sturen, staat gelijk met het heropenen van de doos van Pandora. Niet voor niets lieten de werkgevers gisteren al weten dat daar geen sprake kan van zijn. Premier Guy Verhofstadt liet er gisteren ook al geen twijfel over bestaan dat de regering zal doorzetten. En eigenlijk vraagt ook de ACV-top niets liever. Om hun achterban te lijmen, kunnen Luc Cortebeeck & co zich nog steeds beroepen op het nakende overleg in de Nationale Arbeidsraad. De NAR moet een advies uitbrengen over wat precies als een zwaar beroep wordt beschouwd. Mensen met een lange staat van dienst in een zwaar beroep kunnen op 58 met brugpensioen blijven gaan. Het overleg in de NAR kan de brugpensioenregeling dus nog versoepelen.

Maar het moet nog blijken of die wortel voldoende is om de gemoederen bij de christelijke bond te bedaren. De top van het ACV staat voor de moeilijke evenwichtsoefening enerzijds zijn basis voldoende stoom te laten lossen en anderzijds de acties zo te kiezen dat ze niet ontaarden in een slijtageslag tegen de regering.

Een hete herfst met elkaar opvolgende acties in een gemeenschappelijk vakbondsfront zou de paarse coalitie niet overleven. De ketting is zo zwak als haar zwakste schakel. In dit geval is dat duidelijk de rode schakel. Bij een stakingsgolf in een gemeenschappelijk front capituleert de PS gegarandeerd als eerste. De schandalengolf die de partij teistert, is daarbij veeleer een bedreiging voor dan een versterking van de stabiliteit in het kabinet. Het klopt dat de PS door de schandaalsfeer op dit ogenblik banger is voor verkiezingen dan voor de straat. Maar tegelijk hebben de schandalen de partij zo fel verzwakt, dat ze bij het eerste straatgeweld door de knieën dreigt te gaan. Stefaan Huysentruyt

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud