<B>Commentaar over Fons Verplaetse en CD&V:</B> Sense of urgency

Fons Verplaetse, ere-gouverneur van de Nationale Bank, pleit voor een economische big bang.

Volgens de architect van de devaluatie van de Belgische frank in 1982 heeft ons land om de tien jaar een schoktherapie nodig die scheefgegroeide toestanden in de economie in een klap rechtzet. In 1982 was er de devaluatie en het herstelplan. In 1993 het globaal plan van Jean-Luc Dehaene. De devaluatie met bijhorende volmachtentreinen moest een antwoord bieden op de collectieve verarming die ons land had ondergaan ten gevolge van de oliecrisis uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Die verarming was afgewenteld op het bedrijfsleven, wat de concurrentiekracht van onze bedrijven compleet onderuit had gehaald. Het globaal plan was het toegangsticket van ons land voor de euro en concentreerde zich op de sanering van de overheidsfinanciën.

Een schoktherapie anno 2006 zou zich, zo laat Verplaetse verstaan, zowel op de overheidsfinanciën als op de concurrentiekracht moeten toespitsen. De budgettaire kunstgrepen kunnen volgens hem niet blijven duren en tegelijkertijd is er een drastische verlaging van de werkgeversbijdragen op de lonen nodig.

Het lijdt weinig twijfel dat de uitspraken van Verplaetse er komen in samenspraak met leidende figuren uit CD&V. Het is net iets te toevallig dat de ere-gouverneur er net als de christen-democraten voor pleit de verlaging van de werkgeversbijdragen te spreiden over twee legislaturen. De oproep van Verplaetse kadert in de pogingen van CD&V om een momentum te creëren dat drastische sociaal-economische ingrepen mogelijk maakt. Vlaams minister-president Yves Leterme heeft het in dat verband steeds over de 'sense of urgency' die moet ontstaan.

Verplaetse doet zijn uitspraken op een ogenblik dat de bonden zich warm lopen tegen het generatiepact van de paarse regering, een noodzakelijk maar onvoldoende antwoord op de uitdagingen van de vergrijzing. De sociaal-economische en politieke elite in dit land mag dan al langzamerhand van de dringende noodzaak van drastische sociaal-economische ingrepen doordrongen zijn. Het vakbondsprotest tegen het generatiepact bewijst dat de basis dat nog lang niet is.

Bovendien is de politieke omgeving anders dan in 1982 en 1993. De voortschrijdende ontzuiling en een christen-democratische oppositiekuur hebben een verregaande ontstrengeling van vakbond en politiek veroorzaakt. De tijd dat in achterkamertjes of een vakantiehuisje in Poupehan tussen vakbonds- en regeringsleiders over een economische big bang werd beslist, is voorbij. Op zich is dat een positieve ontwikkeling. Maar een opener politieke besluitvorming betekent ook een moeilijker politieke besluitvorming. Hierbij komt nog dat de basis een stuk mondiger geworden is en is dus moeilijker dan ooit te overtuigen is. Het heeft steeds minder belang gelijk te hebben en steeds meer gelijk te halen.

Stefaan Huysentruyt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud