<B>Commentaar over voorzitterschap Vande Lanotte:</B>Vertrouwensbreuk

De Vlaamse socialisten hebben zaterdag Johan Vande Lanotte tot partijvoorzitter gekroond. De erfopvolging was al in mei geregeld, toen Steve Stevaert de woelige Wetstraat-wereld inruilde voor het rustiger bestaan van gouverneur van Limburg. De smalle partijtop schoof Vande Lanotte als zijn opvolger naar voren. Andere kandidaten waren niet gewenst. Dat bespaarde de sp.a een successieoorlog à la VLD, maar maakte van de 'democratische' verkiezing van de voorzitter door de partijleden andermaal een schijnvertoning.

Daags na zijn intronisatie nam Vande Lanotte ontslag als federale vice-premier en minister van Begroting, Overheidsbedrijven en - niet te vergeten - de Noordzee. Anders dan MR-voorzitter Didier Reynders, die vice-premier en minister van Financiën is, en PS-voorzitter Elio Di Rupo, die sinds kort Waals minister-president is, weigert hij de leiding van zijn partij te cumuleren met een regeringsambt. Het is een wijze keuze. Als gevolg van ons confederale partijbestel moet een voorzitter bemiddelaar en bruggenbouwer (kunnen) zijn tussen de twee beleidsniveaus waarop zijn partij actief is, het federale en het deelstatelijke. Wanneer een partij op één of op beide niveaus regeringsverantwoordelijkheid draagt, is het daarom niet aangewezen dat haar voorzitter minister is. Hij zal daardoor niet minder zwaar wegen op het beleid, integendeel.

Op het partijcongres heeft Vande Lanotte eraan herinnerd dat de Vlaamse socialisten al 17 jaar onafgebroken een regeringspartij zijn. Met het vooruitzicht op een 'tripartite' na de federale verkiezingen van juni 2007 en zolang het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang standhoudt, ziet het er niet naar uit dat daar snel verandering in komt. De belangrijkste opdracht van Vande Lanotte is niet zijn partij in de regering te houden, maar haar daar zo zwaar mogelijk te laten wegen, zowel kwantitatief als kwalitatief.

Met de aanstelling van Bruno Tuybens tot staatssecretaris voor Overheidsbedrijven en, meer nog, met de vorming van een jongerenkabinet geeft Vande Lanotte het signaal dat hij voortwerkt aan de vernieuwing van de partij en een nieuwe lichting politici voorbereidt op het ministerschap.

Moeilijker wordt het om het electorale gewicht van de sp.a te versterken. Het kartel van sp.a en Spirit bleef bij de verkiezingen van 13 juni 2004 steken op 19,66 procent en recente peilingen laten geen vooruitgang zien. In het loopbaaneindedebat kwam het bovendien tot een scherp conflict met het ABVV, het oudste en nog altijd belangrijk stemmenreservoir van de socialistische partij. Uit zijn eerste voorzitterstoespraak kan worden afgeleid dat Vande Lanotte vooral het jonge kiezerssegment op het oog heeft, maar de stemmen die hij daar hoopt te winnen zou hij op de vakbondsvleugel kunnen verliezen. Studenten een gratis treinabonnement beloven, is gemakkelijker dan de vertrouwensbreuk in de rode zuil te herstellen.

Mark Deweerdt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud