Senior writer

Het is een zwaktebod als een land en zijn financiële sector hun succes moeten bouwen op het bankgeheim. Hoog tijd dat Zwitserland er een einde aan maakt.

Ook Zwitserland staat nu met de billen bloot, door SwissLeaks, de onthullingen over de rekeningen bij het Zwitserse filiaal van HSBC. De Brits-Aziatische bank blijkt in haar Zwitserse vestiging niet alleen financieel asiel te hebben verleend aan wie in zijn thuisland zijn vermogen verborgen wilde houden voor de fiscus, maar ook aan drugsbonzen, wapenhandelaars en terroristen.

HSBC verontschuldigt zich daar nu uitvoerig voor, zegt dat de interne controle te wensen overliet, verzekert dat intussen de nodige lessen getrokken zijn en beweert dubieuze klanten niet meer te aanvaarden. Het zijn al te gemakkelijke excuses.

Zwitserland zelf gaat ook niet vrijuit. Het land is medeplichtig omdat het een bankwetgeving had die zulke verdachte financiële transacties tolereerde en een bankentoezicht dat daar geen probleem van maakte of de andere kant op keek. Het Alpenland is nooit een voortrekker geweest in de campagne voor proper bankieren, onder het motto ‘wat niet weet, dat niet deert’.

Zwitserland hielp tijdens de Tweede Wereldoorlog de nazi’s wegkomen met hun geroofde goud. Het werd later een toevluchtsoord waar dictators hun schatten die ze hun land en bevolking hadden ontstolen veilig konden stallen. Het bankgeheim was Zwitserlands belangrijkste troef. Daar was het succes van zijn financiële sector op gebouwd. Daaruit puurde het land een stuk van zijn welvaart.

De Zwitsers zijn gehecht aan hun neutraliteit. Maar dat rechtvaardigt niet het afwijzen van elke verantwoordelijkheid tegenover de internationale gemeenschap.

En de wereld is veranderd. Belastingontwijking wordt niet meer vergoelijkt, dat landen hun wetgeving en banksysteem ten dienste stellen van buitenlandse fraudeurs en criminelen wordt niet meer aanvaard. En als gevolg van de globalisering, waar Zwitserland is in mee gestapt, hebben andere landen nu de economische hefbomen om Zwitserland te dwingen meer openheid te geven over wat er op de rekeningen van zijn banken gebeurt. Het land heeft zich grotendeels aangesloten bij de Europese spaarrichtlijn, en de Amerikaanse fiscus heeft de Zwitserse banken al tot informatie-uitwisseling gedwongen over de banktegoeden van Amerikaanse burgers.

Zwitserland gaat daar echter slechts schoorvoetend in mee. Waarom eigenlijk? Het is een zwaktebod dat het succes van de Zwitserse financiële sector afhankelijk is van het bankgeheim, in een strenge of minder strenge vorm. Redden de Zwitserse banken het niet met hun efficiëntie, hun expertise en hun professionaliteit? Want dat zijn solide fundamenten om een bankbusiness op te bouwen, in plaats van het verlenen van financiële hand- en spandiensten om buitenlandse belastingautoriteiten een hak te zetten.

De Zwitsers hebben het bankgeheim niet nodig. Het land beschikt over andere economische troeven om zijn welvaart op te bouwen. Weg dus met dat bankgeheim. In Zwitserland en elders. Het is trouwens geen troef meer, het is een smet.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud