Belastingen verschuiven = verhogen

Een verschuiving van belastingen op arbeid naar belastingen op vermogen? Een discussie waard. Maar de geschiedenis leert dat verschuiving in de praktijk verhoging betekent.

Wat vindt u het rechtvaardigst: dat renteniers - met de ‘rijke Fransman Arnault’ als prototypisch voorbeeld - meer bijdragen om onze begrotingsput te dempen, of dat de arbeid van de hardwerkende verpleegster nog wat meer belast wordt?

Zo plat wordt de discussie over een mogelijke meerwaardebelasting dus voorgesteld. Op zich is er veel te zeggen voor een fundamentele herziening van onze fiscaliteit. Een fundamentele verschuiving van lasten op arbeid naar andere belastingen zoals de meerwaardetaks zou als voordeel hebben dat we de zo broodnodige activering stimuleren. Meer mensen die werken en meer mensen die langer werken zou al veel budgettaire problemen in dit land oplossen.

De werkelijkheid laat zich echter niet vatten in de vergelijking tussen de verpleegster en mijnheer ­Arnault. In realiteit zijn heel veel burgers een beetje verpleegster en een beetje Arnault. Mensen die werken en met dat geld uit de al belaste arbeid ook spaarproducten en beleggingen bezitten. Een meerwaardetaks op aandelen treft dus niet alleen de ‘one percent’.

Bovendien barst de hele discussie - met veel profileringsdrang voor de gemeenteraadsverkiezingen - los op het moment dat de regering op zoek moet naar 4,6 miljard euro. We kunnen er dus gif op innemen dat een fundamentele discussie over een belasting­verschuiving, geheel in Belgische traditie, uitmondt in een simpele belastingverhoging.

De regeringspartners van Di Rupo I hebben de moed niet om de oefening van 4,6 miljard euro te doen voor de gemeenteraadsverkiezingen, ook al riskeert ons land door de laattijdigheid van de begroting een Europese boete van 700 miljoen euro. Minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) wil wel een tweejarenbegroting opstellen, anders is er volgend jaar wéér een begrotingsopmaak met verkiezingskoorts.

Zoiets zou een uitgelezen kans zijn om verder te gaan dan een extra belastingmaatregel, een besparing hier en daar en nog een stuk of wat ‘diverse’ eenmalige inkomsten. Een stevige regering kan een langetermijnplan opstellen met een billijker verdeling tussen besparen en belasten en een fundamentele verschuiving in de fiscaliteit. En dan valt er over een meerwaardetaks wel te praten.

Helaas. Niet in deze coalitie, waar alleen de schrik voor die andere partij en de niet-bestuurbaarheid iedereen samenhoudt, en niet het vertrouwen van een hechte ploeg. En dus maken we ons klaar voor een beetje besparingen en een hoop extra lasten.

Na 14 oktober, welteverstaan.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud